و آن روز که آسمان هم گریست

 طبق روال هر هفته آماده شده بودم که شنبه راهی تهران بشوم و چند روزی بمانم. فارغ از هر فکر و خیالی برنامه‌ریزی‌های دقیق هفتگی را انجام داده بودم. حدود ساعت 10صبح بود که تلفنم زنگ خورد؛ خبر را شنیدی؟ می‌گویند جنگ شده؛ انگار به تهران حمله شده دوباره. قلبم ریخت، جنگ؟ تا الان که همه‌‌چیز عادی بود. کجای تهران را هدف گرفتند؟ نکند... سریع به شبکه‌های مجازی سر زدم.  همه جا صحبت از یک جنگ و حمله دیگر بود. اما این بار جنس خبرها ناامید کننده‌تر از چند‌ماه پیش بود. سریع زدم شبکه خبر شاید چیزی دستگیرم شود. یک نماهنگ در حال پخش بود با صدای اماممان. خدای من نکند خبر راست باشد. دستم به هیچ جا بند نبود. مثل اسپند روی آتش بالا و پایین می‌پریدم. یک چشمم به شبکه خبر یکی دیگر به اخبار کانال‌های مجازی معتبر بود؛ اما هیچ. تنها نکته نگران کننده‌تر این بود که ناگهان کلمه مقام معظم رهبری از همه ادبیات شبکه خبر حذف شده بود! برخلاف جنگ پیش که همان لحظات اولیه یک پیام از ایشان پخش شد حالا عامدانه کسی حرفی نمی‌زد. اما نمی‌توانست واقعیت داشته باشد حتما یک تاکتیک جنگی بود. یک ساعت بعد خبر هدف قرار گرفتن مدرسه دخترانه میناب روح و روانم را به هم ریخت. هر نیم ساعت یک‌بار به تعداد شهدای کوچک کشور اضافه می‌شد. خدایا کمک کن این فرشته‌های معصوم تحمل ماندن زیر آواررا ندارند. حدود 2ساعت گذشت که خبر حمله تلافی‌جویانه نیروهای مسلح کشورمان پخش شد. نفس راحتی کشیدم. پس حتما فرمانده کل قوا دستور حمله داده است. یادم افتاد که چند نفر از دوستانم در محدوده انقلاب و نرسیده به جمهوری هستند. تماس گرفتم. تلفن هیچ‌کس جواب نمی‌داد. دوباره دلشوره گرفتم. چند دقیقه گذشت یادم نیست اما دوباره تماس گرفتم و این بار تماس برقرار شد. صدایش از ته چاه می‌آمد؛ اما سلامت بود‌ تازه داشت خیالم کمی راحت می‌شد که خبر حمله به بیت رهبری تأیید شد.... و حالا بغض در گلو و لبریز از خشم فروخفته 16روز است که بیش از هزاران نفر به خاک و خون کشیده شدند و در کنار امامشان آرام گرفتند و زندگی همچنان ادامه دارد. این جنگ با بقیه جنگ‌ها فرق دارد. حالا دیگر کسی نیست که دل‌نگران جانش باشیم. پس تا آخرین قطره خون ادامه می‌دهیم تا کشور برای همیشه از گزند دسیسه‌ها و آسیب‌ها در امان بماند.  
آمنه پازوکی/ برشی از کتاب الکترونیکی «باوطن»