حضور پررنگ زنان در جنگ تحمیلی سوم

جنگ تحمیلی سوم 40روزه هم در نهایت به ذلت دشمن آمریکایی - صهیونیستی تبدیل شد و به آتش‌بس موقت آن هم با پذیرش شرط و شروط ایران تمام شد؛ معادله‌ای که دشمن هرگز پایانش را چنین تصور نکرده بود. اما چه شد که همه معادلات دشمنان به هم خورد؟ اتحاد، اتحاد و اتحاد. مردم ایران سفارش رهبر شهید ملت شان را خوب آویزه گوش‌کرده بودند‌.
قدرتی که در هیچ کشور و سرزمینی وجود ندارد؛ این ویژگی فقط و فقط خاص مردم ایران است. مردمی که با توسل به همین اتحاد و همبستگی انقلاب کردند، در جنگ نابرابر 8ساله ایستادند و مبارزه کردند، در طول ۴۵‌سال گذشته با همه سختی‌ها و مشقت‌ها کوتاه نیامدند و پای انقلابشان ایستادند، در جنگ ۱۲ روزه پوزه دشمن را به خاک مالیدند و حالا در جنگ تحمیلی‌ سوم راه فراری برای دشمن باقی نگذاشته‌اند. مرد و زن هم ندارد، همه پای کار وطن ماندند.
نقش زنان در این 40 روز بسیار پر رنگ بود؛ چه زنانی که هر شب با حضور خود همراه با فرزندان و خانواده‌شان صحنه اجتماعات خیابانی را خالی نکردند و چه آنهایی که مانند دختران سیستان و بلوچستان اسلحه به‌دست گرفتند و برای خونخواهی رهبر شهید، مادران و خواهران شهید این سرزمین برای دشمن رجزخوانی کردند. قصه رجزخوانی زنان در این جنگ برای دشمن از انتشار فیلم کوتاهی از مادر اردبیلی که تازه از بیمارستان آمده بود و در داغ رهبر شهیدش، آتش به لب داشت و می‌گفت: مثل مادر وهب، فرزندم را فدای رهبرم می‌کنم و آنچه را که داده‌ام هرگز پس نمی‌گیرم. شروع شد؛ او در این ویدئو فریاد می‌زد: روز عاشورا نبودم، امروز که هستم... خدا شاهد است نمی‌گذارم این پرچم بر زمین بماند. سپس مرگ بر خائن و مرگ بر آمریکا و اسرائیل سر می‌داد. رجزخوانی که به اعتراف کارشناسان فرهنگی، اگر در گذشته مختص مردان رزمنده بود، امروز از زبان دختران و مادران ایران جاری شده و نقش‌آفرینی این قشر در جنگ است. به هر گوشه از صحنه دفاع مردم در این جنگ که نگاه می‌کردیم زنان حضور داشتند. درست مانند جنگ تحمیلی 8ساله. پشت
جبهه‌ها. با پخت غذا برای نیروهای رزمنده و ایست بازرسی‌ها یا در عرصه درمان، امداد و خدمات‌رسانی.