در انتظار «نیم‌شب» بهاری

مسعود میر؛ روزنامه‌نگار

نیمی از ‌ماه اول سال تازه گذشته اما هنوز شعله‌های جنگی که در ‌ماه رمضان آغاز شد فروکش نکرده‌است. تعطیلات طولانی و شرایط جنگی سبب شده تا شرایط فرسایشی جنگ بیشتر به چشم بیاید و شور زندگی و امید حال و روز خوبی نداشته باشد. در چنین شرایطی شاید اتخاذ یک تصمیم از سوی مدیران فرهنگی سبب شود لااقل اندکی از فشار روانی این ایام کاسته شود. نمایش فیلم در سینماها و یا حتی با ابتکاری ساده در بوستان‌ها یکی از همین تدابیر قلمداد می‌شود. در ایام همه‌گیری ویروس کرونا ایده نمایش فیلم در بوستان‌ها و فضاهای عمومی که مطرح شد موج استقبال مردمی که خانه‌نشین بودند سبب شد تا شب‌های خاطره‌انگیزی در تهران رقم بخورد. این روزها هم ویروس خیالبافانی که چشم طمع به خاک وطن دارند سبب شده تا مردم نه در خانه‌های خود که در پهنه شهرها زندگی را گرامی بدارند. حالا که حضور در خیابان به‌عنوان یک اصل دفاعی در میان جامعه شکل گرفته شاید بد نباشد در میادینی که این شب‌ها به‌خاطر تجمعات مردمی به محافل دورهمی بدل شده است موضوع نمایش فیلم هم جدی‌تر بررسی شود.  البته شاید برخی فیلمسازان به‌خاطر مسائل مربوط به فروش فیلم و چرخه اقتصادی و یا حتی مانند محسن بهاری، کارگردان فیلم سینمایی قمارباز به‌خاطر در اولویت بودن حضور مردم در خیابان و نه در سالن‌های سینما و اماکن فرهنگی، چندان با این پیشنهاد موافق نباشند اما واقعیت این است که نمایش فیلم‌های مرتبط با احوال این روزها تاثیر قابل اعتنایی در تقویت روحیه مردمی دارند. فرض کنید در این شرایط خاص، موقعیت برای نمایش فیلمی مثل «نیم‌شب» ساخته محمدحسین مهدویان در میادین فراهم شود؛ فیلمی با تمرکز بر وقایع جنگ 12روزه که برای اوضاع و احوال این روزها هم قابل اعتناست. نیم‌شب که در جشنواره اخیر فیلم فجر خوش درخشید حرف وطن دارد و همدلی، مقاومت، مهربانی و همه اینها شاید در این روزهای تلخ جنگ هم به دل تماشاگر بنشیند. نکته مهم اینکه این فیلم که با حمایت سازمان اوج و شهرداری تهران ساخته شده می‌تواند با خیال راحت از موضوع بازگشت سرمایه و به‌عنوان پیشقراول این رویداد فرهنگی در میادین شهر به نمایش درآید. به هر تقدیر بد نیست مسئولان فرهنگی از سکوت و انفعال خارج و زودتر دست به‌کار شوند. سینما نسیم امیدوارانه بهار است در این ایام...