دژاوو!

امسال لیگ قهرمانان به دو دنیای متفاوت تقسیم شده است؛ دنیای جنگ بقا برای غول‌های زخمی و دنیای رویای هموار برای مدعیان تشنه. درحالی‌که آربلوا در دهان شیر به‌دنبال راه نجات می‌گردد، آرتتا و فلیک با لبخندی از دور، به تماشای فروپاشی رقبای اصلی خود در آن سوی جدول نشسته‌اند. این جامی است که فینالیست‌هایش از دو سیاره متفاوت خواهند آمد.

گویی در تالار شیشه‌ای اتحادیه اروپا، زمان به خواب رفته است. روز گذشته مراسم قرعه‌کشی مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان، بیش از آنکه هیجان ناشناخته‌ها را داشته باشد، شبیه یک دژاووی بی‌پایان بود. وقتی گوی رئال‌مادرید و منچسترسیتی کنار هم نشست، نجوای خنده‌های تلخ در سالن پیچید؛ برای ششمین‌بار در 7‌سال اخیر، این دو غول باید در مراحل حذفی به مصاف هم بروند. این دیگر یک مسابقه نیست، یک آیین سالانه است. اما این تقابل تکراری، یک متغیر جدید و مجهول دارد؛ آلوارو آربلوای جوان. او که هنوز عرق بازیگری‌اش خشک نشده، حالا باید در قامت سرمربی، مقابل پپ گواردیولایی بایستد که کوله‌باری از حیله‌های تاکتیکی و تجربه‌های بزرگ را بر دوش می‌کشد. نبرد شاگرد نوپا و استاد کهنه‌کار، قلب تپنده قرعه مرگ امسال است؛ جایی که هیچ راه فراری برای رئال یا سیتی وجود ندارد.
اما بی‌عدالتی فوتبال، خودش را در چیدمان جدول نشان داد. سمتی از جدول که رئال و سیتی را در خود بلعیده، بوی خون می‌دهد. بایرن مونیخ باید به مصاف آتالانتا برود؛ نماینده ایتالیا که با کامبکی رویایی مقابل دورتموند زنده مانده، حالا با صخره‌ای آلمانی روبه‌روست. فاجعه اینجاست که برنده این دیدار، باید با برنده نبرد رئال و سیتی بجنگد. در کنار آن‌ها، پاری‌سن‌ژرمن در پی انتقام شکست سنگین فینال باشگاه‌های جهان از چلسی است و برنده آنها به مصاف لیورپولی می‌رود که باید از جهنم گالاتاسرای عبور کند. این نیمه، نه یک جدول، که یک مسلخ است. در سمت دیگر اما، آفتاب به روی بارسلونا و آرسنال می‌تابد. کاتالان‌ها روی کاغذ مقابل نیوکاسل کار دشواری برای صعود ندارند و برنده آنها با پیروز جدال اتلتیکو و تاتنهام روبه‌رو می‌شود. بوده گلیمت، شگفتی‌ساز نروژی، مقابل اسپورتینگ می‌ایستد تا برنده این بازی، لقمه‌ای چرب برای پیروز نبرد لورکوزن و آرسنال باشد. آرسنال و بارسا حالا جاده‌ای ابریشمی را تا فینال پیش روی خود می‌بینند.

شب آخر
در شب آخر از مرحله یک‌شانزدهم لیگ قهرمانان اروپا یک تیم ایتالیایی نجات یافت تا سر سری‌آ هم در مرحله یک‌هشتم بی‌کلاه نماند. آتالانتایی‌ها اگر حذف می‌شدند، بعد از 38‌سال هیچ نماینده‌ای از ایتالیا در یک‌هشتم حضور نداشت. آتالانتا توانست با برتری 4بر یک، شکست 2بر صفر بازی رفت مقابل دورتموند را جبران کند. ستاره این بازی، مدافع دورتموند بود. رامی بن سبعینی روی گل اول به حریف پاس‌گل داد، سر گل دوم توپ با او برخورد کرد و به درون دروازه رفت، گل سوم را روی سرش ضربه سر زدند و سر گل چهارم هم مرتکب پنالتی شد.

یوونتوس که در ترکیه با نتیجه 5بر 2باخته بود، در تورین دست به کاری بزرگ زد و درحالی‌که با اخراج لوید کلی در اوایل نیمه اول 10نفره شده بود، گل دوم و سوم را به گالاتاسرای زد، اما در وقت‌های اضافه زور تیم 10نفره به حریف پرستاره نرسید و گالا با گل‌های اوسیمن و ییلماز، 2گل را جبران کرد تا در مجموع با نتیجه 7بر 5پیروز و راهی دور بعد شود.

چهارشنبه شب در مهم‌ترین بازی این مرحله، رئال‌مادرید که بازی رفت را یک بر صفر در پرتغال برده بود، در بازی برگشت هم 2بر یک به پیروزی رسید و این اولین‌بار در دوران آربلوا بود که این تیم در یک مسابقه عقب می‌افتاد و شکست نمی‌خورد. مورینیو با حذف مقابل رئال‌مادرید به رکورد وحشتناک 10شکست متوالی در مرحله حذفی چمپیونزلیگ رسید. آخرین صعود آقای خاص در مرحله حذفی به 10سال پیش برمی‌گردد. والورده در دو بازی رفت و برگشت هر 3پاس گل را به نام خودش ثبت کرد. وینیسیوس هم مثل بازی رفت گل زد و در تعداد بازی‌های اروپایی با نیمار برابر شد؛ وینیسیوس جونیور 359‌بازی، 119‌گل، 84‌پاس‌گل، 886دریبل و 14‌جام و نیمار 359‌بازی، 223‌گل، 129‌پاس‌گل، 1619‌دریبل و 21‌جام.

بازی آخر هم بین دو تیم فرانسوی برگزار شد و موناکو که در دیدار رفت برتری 2بر صفر را با اخراج یک بازیکنش با شکست 3بر 2عوض کرده بود، در بازی برگشت هم در دقیقه‌58اخراجی داد اما بدون کولیبالی با قهرمان فصل پیش اروپا 2-2مساوی کرد که البته این برای صعود کافی نبود.

هر 9‌باشگاه‌ انگلیسی که در رقابت‌های اروپایی حضور داشتند، به مرحله یک‌هشتم راه یافتند؛آرسنال، لیورپول، چلسی، تاتنهام، منچسترسیتی، نیوکاسل (لیگ قهرمانان اروپا)، استون‌ویلا و ناتینگهام فارست (لیگ اروپا) و کریستال‌پالاس (لیگ کنفرانس اروپا).