دفاع از پل جوادیه تا پای جان

پس از آشوب‌های ۳۰خرداد ۱۳۶۰؛ روزی که مجلس وقت به عدم‌کفایت سیاسی بنی‌صدر رأی داد و منافقان که دست خود را کوتاه دیدند بر آن شدند با حملات مسلحانه و‌ تروریستی، مردم را وحشت‌زده و جامعه را ناامن کنند؛ حمله‌ها و‌ ترورهایی که اغلب بدون شناسایی قبلی انجام می‌شدند و اصطلاحا «‌ترور کور» نام داشتند.
رمضان سیف‌صادقی، برادر شهید فرامرز صادقی که توسط منافقین هدف قرار گرفت، از خاطرات آن روزها می‌گوید: «فرامرز همیشه سعی داشت به‌خود متکی باشد و باعث زحمت و آزار دیگران نباشد. حتی از همان کودکی تلاش می‌کرد با فروش بلال و تعمیر لوازم خانگی، خرج خودش را درآورد. با همه مهربان بود و اهل به‌جای‌آوردن صله‌رحم. در مدرسه و محل همه دوستش داشتند. پیش از انقلاب با اینکه سن کمی داشت ولی هر زمان به نیروهای داوطلب نیاز بود وارد میدان می‌شد؛ مانند حادثه کشتار خونین میدان ژاله یا شهدا که آن زمان برای دفن پیکر شهدا به بهشت‌زهرا رفت. 
انقلاب اسلامی هم که پیروز شد او فعالیت‌هایش را در پایگاه بسیج مسجد حضرت ابوالفضل(ع) ادامه داد». به‌گفته این برادر شهید، همه فکر و ذکر فرامرز مسجد و کمک به مردم بود. دوره‌های کوتاه نظامی و تیراندازی با سلاح را گذراند؛ چون تصمیمش این بود که راهی جبهه شود. مدام به مادر اصرار می‌کرد، ولی مادر هر بار به بهانه‌ای مانند گرفتن دیپلم یا خدمت در بسیج محل‌اجازه نمی‌داد. تا بخواهد رضایت پدر و مادر را جلب کند، شب‌ها در قالب نیروهای بسیجی، با یک چراغ‌قوه می‌رفت ایستگاه نگهبانی پل راه‌آهن (آن سال‌ها پل آجری راه‌آهن یکی از نقاط حساس و پرتردد تهران محسوب می‌شد) تا  سنگر را حفظ و از نقاط مهم و حساس شهر محافظت کنند.
سیف‌صادقی از شب ۲۲ بهمن ۱۳۵۹ که نوبت نگهبانی فرامرز بود، چنین روایت می‌کند: «منافقان اعلام کرده بودند به‌زودی پل راه‌آهن را مورد حمله قرار خواهند داد. برای همین هر شب در سنگری که برای مراقبت از پل ایجاد کرده بودند حاضر می‌شدند. حدود ساعت ۲۳ همان شب بود که منافقان به سنگر آنها حمله می‌کنند و با به رگبار بستن نیروهای بسیجی و سپاهی، تعدادی را به شهادت می‌رسانند که یکی از آنها هم فرامرز بود. گلوله به پایین قلبش اصابت کرد. صبح تا مطلع شدیم به بیمارستان بهارلو (نزدیک جوادیه و پل راه‌آهن) رفتیم اما فرامرزدر اتاق عمل به شهادت رسید.»