لیالستان روستای ملی بامبوبافی شد
اقلیم روستای لیالستان بستر خوبی برای رشد ساقههای بلند بامبو است؛ شاخههایی بلند و سر به فلک کشیده که با دستان هنرمند روستاییان به شکل یک اثر هنری درهم تنیده و بافته میشود. به تازگی این روستا در گیلان بهعنوان روستای ملی بامبوبافی ثبت ملی شده است.
سعید رحمتیزاده و همسرش زهره یعقوبی، زوج کارآفرین و پیشکسوت بامبوبافی روستای لیالستان هستند. رحمتیزاده به همشهری میگوید: «هنر دست مردمان روستا از این طریق معرفی میشود و گردشگران و مصرفکنندگان با یک هنر دوستدار محیطزیست که یک قرن قدمت دارد، آشنا میشوند.»
نی خیزران یا همان بامبو، نخستین بار همراه با تخم چای، از سوی کاشفالسلطنه به گیلان پا گذاشت و بهدلیل رطوبت در محیط اطراف رودخانهها به خوبی رشد کرد. رحمتیزاده جرقههای نخست بامبوبافی در گیلان را با پا گرفتن کارخانههای چای همزمان میداند و ادامه میدهد: «افرادی از چین برای راهاندازی کارخانههای چای به گیلان آمدند. چینیها استاد بامبوبافی هستند و به چند نفر از بومیها، بافت الک برای غربال چای را یاد دادند.»
کمکم اهالی روستا بامبوبافی را از این چینیها یاد گرفتند و با راهاندازی خانه صنایعدستی در سال 1355در روستا، کشت بامبو و بامبوبافی به افراد بسیاری آموزش داده شد.
رحمتیزاده میگوید: «محصولاتی از انواع سبد، آجیل خوری، میوهخوری تا لوستر و دیوارکوب با بامبو بافته میشود که در رقابت با محصولات بامبوبافی خارجی کیفیت و ماندگاری بهتری دارد.»
یوسف سلمانخواه، مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی گیلان، ثبت ملی روستای لیالستان را به منزله بهرسمیت شناختن یک هنر سنتی و میراث زنده، دانش بومی و هویت فرهنگی ریشهدار در جغرافیای گیلان میداند و میگوید: «ثبت ملی لیالستان به هدفمند شدن آموزشها، ارتقای کیفیت تولید، ایجاد زنجیره ارزش و در نهایت افزایش درآمد هنرمندان بومی منجر میشود.»