دنیای فانتزی علیه کودکان

گروه گزارش

  پرونده جفری اپستین این روزها به صدر اخبار دنیا رسیده است؛ هرچند سال‌ها از نقطه شروع بررسی این پرونده می‌گذرد اما افشای ابعاد تازه این پرونده و گره خوردنش با نام چهره‌های سیاسی و مشهور جهان غرب، موجب شده تا بار دیگر موضوعات ضد‌انسانی و قاچاق کودکان این پرونده با واکنش تند افکار عمومی روبه‌رو شود. یکی از موضوعاتی که در حاشیه افشاگری‌های این پرونده از سوی فعالان فرهنگی داخلی و خارجی مورد توجه قرار گرفته، موضوع محتواسازی شرکت‌های شناخته شده در حوزه کودکان در راستای عادی‌سازی‌ کودک‌ربایی است. حساسیت موضوع موجب شده تا بسیاری با حساسیت بیشتر به مرور تولیدات شرکت‌ والت دیزنی همچون «پینوکیو» و «پیتر پن» بپردازند و با نگاهی نقادانه داستان‌های مطرح شده در این انیمیشن‌ها را بررسی و حتی این تولید محتواها را به‌عنوان زنگ خطری در حوزه فرهنگ‌سازی معرفی کنند.


رازی که فاش شد
برخی از افراد در ابتدای راه بر این عقیده بودند که جفری اپستین تنها ویترین این نمایش ضد‌انسانی بود که از صحنه حذف شد تا اسرار فساد و جنایات غیرقابل تصور حاکم بر آمریکا فاش نشود اما واقعیت این است که پرونده اپستین و جزیره شیطانی او، تنها بخشی از یک پازل تاریک است.
در همین راستا، برخی از پژوهشگران دست به بازنگری و مرور آثار هنری تولیدشده توسط کمپانی دیزنی زدند تا ابعاد کمتر دیده شده این پرونده عیان شود. به این ترتیب، بسیاری از کدها و علامت‌های مرتبط با پدوفیلی(سوءاستفاده جنسی از کودکان) برملا  شد که در تمام این سال‌ها در قالب انیمیشن‌های رنگارنگ در ذهن کودکان عادی‌سازی‌ شده بود.


دیزنی زیر ذره‌بین
در روزهای اخیر ویدئویی از یک کارشناس فرانسوی زبان به سرعت در شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار گرفت و شاید بتوان این تحلیل را نقطه شروعی برای اوج گرفتن نقد انیمیشن‌های دیزنی دانست.
در این ویدئو، کارشناس فرانسوی‌ زبان تأکید می‌کند:«کمپانی دیزنی از همان ابتدا به‌دنبال ربودن کودکان و عادی‌سازی‌ آن بود. در کارتون «پیتر پن» این شخصیت می‌آید تا «وندی» را بدزدد و به ناکجاآباد ببرد؛ جایی که همه‌‌چیز در آنجا مجاز است. نسل جوان را طوری شرطی می‌کنند که گمان کند، آزادی یعنی زندگی بدون پدر و مادر.» او در ادامه صحبت‌هایش به نقد فیلم «تنها در خانه»، فیلم محبوب کودکان می‌پردازد و می‌گوید:«در فیلم تنها در خانه نیز شکار کردن بچه، تبدیل به یک بازی می‌شود.» به‌گفته این کارشناس، باید یک‌بار دیگر با نگاه خاص به تماشای انیمیشن پینوکیو نشست؛ چرا که در این فیلم«بچه‌ها را به جزیره لذت می‌برند، جایی که همیشه تعطیل است. در این انیمیشن هم چهره آدم‌ربا، دقیقا همانند «پیتر پن» است. شخصیت پن در یونان نمادی است که با فلوت می‌نوازد تا هیپنوتیزم کند؛ او نمادی از شهوت افسار‌گسیخته بدون هیچ اخلاقی است. براساس نشانه شناسی‌ها باید گفت که ارابه ران پینوکیو همان لبخندی را دارد که در دفتر اپستین به‌عنوان یک پرتره نصب است. آنها اعمال شیطانی خود را از طریق سرگرمی عادی‌سازی‌ کردند.»


هماهنگی قصرهای دیزنی لند با جزیره اپستین
یکی از نشانه‌هایی که به سرعت از سوی کاربران شبکه‌های اجتماعی مورد توجه قرار گرفت، مربوط به تشابه رنگ کاخ‌های اپستین در جزیره معروفش با کاخ سفید و آبی دیزنی لند بود.
یک کاربر با قرار دادن این دو عکس، به مقایسه شباهت‌های بصری این دو کاخ پرداخت و در شبکه اجتماعی توییتر(ایکس) نوشت:«آرزوی اون دختر بچه‌ها رفتن به کاخ سفید و آبی دیزنی بود، نه کاخ‌های سفید و آبی اپستین.»
کاربری هم با نام نجفی در بخش نظرهای این توییت نوشت:«به‌طور کامل برای عادی‌سازی‌ این طوری بود، حتی اون قصرهای سفید آبی؛ واقعا آدم تعجب می‌کنه.»
کاربر دیگری هم نوشت: «دنیا چشمش را به روی این جنایت‌ها بسته؛ وقتشه مردم دنیا علیه این جنایتکاران قیام کنند.»


مکث
پای پینوکیو هم به پرونده باز شد
شبکه‌های اجتماعی پر شده است از نظراتی با یک محتوای مشترک؛ دیزنی80سال پیش همه واقعیت‌ها را در مورد جزیره اپستین گفته بود.
زمانی‌که بخش‌های مختلف انیمیشن پینوکیو مربوط به ۸۴سال پیش را در کنار ماجرای جزیره اپستین قرار دهیم، روشن می‌شود که این رشته سر دراز دارد و قدمت این تجارت سیاه و شیطانی، فراتر از فعالیت چهره‌ای به نام جفری اپستین است.
کاربری به نام اصغر با انتشار بخشی از پینوکیو در شبکه اجتماعی ایکس نوشت:«پینوکیو و قاچاق کودکان متوجه این سکانس شدید؟ بعدها به جزیره اختصاصی جفری اپستین(قاچاقچی معروف کودکان)، جزیره لذت گفتن که محل انتقال خیلی از کودکان برای بهره‌وری جنسی توسط خیلی از سلبریتی‌ها و سیاستمداران بود.»
فردی با نام سام در پاسخ به این تحلیل نوشته است:«کم‌کم داره بیداری جمعی شروع میشه، اون چیزی که سال‌ها هوار می‌زدیم، الان داره نمایان میشه.» و کاربر دیگری هم اعلام کرد:«خیلی خوشحالم که دخترم هیچ وقت کارتون‌های دیزنی رو ندیده.»