جوانان، پیشروتر از پیشکسوتان‌

حضور فیلمسازان جوان-به‌ویژه کسانی که دوره تولید فیلم کوتاه را پشت سر گذاشته‌اند و اکنون با تجربه‌های بیشتر وارد عرصه فیلم بلند شده‌اند-فرصتی مغتنم و مهم برای آینده سینمای ایران است. ما با نسلی از فیلمسازان نوآور و خلاق روبه‌رو هستیم که تماشاگر امروز را بهتر می‌شناسند. عرصه فرهنگ و هنر، به‌خصوص سینما، هر سال نیازمند نیروهای تازه، باتجربه و خلاق است تا نوآوری و رونق تولید را در سینمای ایران تقویت کند.
 ‌ با توجه به فیلم‌هایی که دیدیم، بسیاری از فیلم‌اولی‌ها نشان دادندکه نسبت به برخی پیشکسوتان گام‌های جلوتر برداشته‌اند و توانسته‌اند نیازهای مخاطب جدید و جوان سینمای ایران را بهتر درک کنند. البته نحوه ورود فیلمسازان جوان نیز به استراتژی‌های جشنواره فیلم فجر بستگی دارد؛ ممکن است آثاری با ساختار ضعیف‌تر اما همسو با سیاست‌های جشنواره به بخش مسابقه راه پیدا کنند، اما این موضوع لزوما به‌معنای فقدان نوآوری و خلاقیت در آثار فیلمسازان جوان نیست.
 ‌ به‌نظر من مهم‌ترین نقطه روشن این دوره، برگزاری جشنواره در شرایط بسیار دشوار و بحرانی تحمیل‌شده بر فیلمسازان ایرانی بود؛ درحالی‌که برخی با هیاهو و تبلیغات کاذب تلاش می‌کردند این رویداد مهم سینمایی را متوقف کنند. حتی احتمال بروز شرایط جنگی وجود داشت که می‌توانست برنامه‌ریزی‌ها را مختل کند، اما خوشبختانه با مدیریت مناسب، همه فیلم‌های بخش مسابقه در ساعات تعیین‌شده به نمایش درآمدند. تمام نشست‌های خبری جشنواره نیز با حضور تهیه‌کنندگان و کارگردانان برگزار شد. البته این فضا باعث شد برخی بازیگران در جشنواره حضور نداشته باشند، اما من معتقدم عدم‌ حضورشان عمدی و از سر میل شخصی نبوده و بیشتر ناشی از فشارهای شدید بیرونی بوده است.
 ‌ من براساس معیارهای ذهنی و فکری خودم چند فیلم شاخص را پسندیدم؛ ازجمله قمارباز به‌دلیل ساختار منسجم و بازی‌های درخشان و سرزمین فرشته‌ها به‌خاطر پرداختن به مردم غزه و شهادت کودکان و همچنین کارگردانی دقیق و فرم قابل‌قبول. این فیلم برای نخستین‌بار در سطح جهانی به موضوع شهادت هزاران کودک و نوجوان در ماه‌های اخیر در غزه پرداخته است. همچنین از دیگر فیلم‌های مورد پسند من می‌توان به حاشیه، اسکورت، کوچ و اردیبهشت اشاره کرد.
 ‌ ورود فیلم‌هایی درباره جنگ۱۲روزه و سال‌های دفاع‌مقدس و همچنین زندگینامه فرماندهان شهید از ویژگی‌های این دوره بود. 
با این حال، بسیاری از این آثار با وجود هزینه‌های فراوان، به‌دلیل ضعف‌های ساختاری و فرمی احتمالا با استقبال کم مخاطبان روبه‌رو خواهند شد. ضروری است نهادها و ارگان‌هایی که وارد عرصه فیلم‌سازی شده‌اند، آسیب‌شناسی جدی در این زمینه انجام دهند.
‌ ‌ به‌نظر من کیفیت فیلم‌های امسال نسبت به دوره‌های گذشته پایین‌تر بود. به‌نظر می‌رسد سینما در میان برخی سینماگران و سیاستگذاران جدی گرفته نمی‌شود و بسیاری از فیلم‌ها بدون توجه به سلیقه و خواست تماشاگر، صرفا براساس ذائقه شخصی ساخته شده‌اند.‌