روایت تهران
محلهای به نام نواده امامحسنمجتبی ع
تهرانیها محله امامزاده قاسم(ع) را با گنبد و بارگاه آستان مقدس امامزاده قاسم(ع) میشناسند؛ محلهای بر فراز تهران با برجها و آپارتمانهای بلندکه گویی به ارتفاعات شمال تهران تکیه کرده است. به همین دلیل روزگاری به این آبادی «تهرون قشنگه» میگفتند؛ چون منظره تمامشهر زیر پای آن قرار داشت.
همچنین این محله در گذشته دزجعلیا نام داشت و با ورود امامزاده قاسم(ع) از نوادگان امامحسن مجتبی(ع) به این آبادی نامش تغییر کرد. روستای امامزاده قاسم(ع) به گواه تکرار نام آن در برخی منابع مکتوب تاریخی، قدمتی بسیار دارد.
علیرضا زمانی، تهرانپژوه در اینباره میگوید: «نام روستای امامزاده قاسم(ع) در کتاب معجمالبلدان اثر یاقوت حموی که قدمت آن به قرن هفتم هجری قمری برمیگردد، ذکر شده است. در این کتاب نام آبادی امامزاده قاسم(ع)، دزاه قصران است. در دیگر کتابهای تاریخی از این روستا با نام دزج علیا یا دزاه علیا یادشده است. واژههای دزج و دزاه بهمعنای دژ یا قلعه است. در آن دوران به روستای دزاشیب، دزج سفلی میگفتند؛ یعنی روستا یا قلعهای از آن روستا که در سراشیبی دزج علیا یا روستای امامزاده قاسم(ع) قرار دارد.»
این روستای خوشآب و هوا قناتهای بسیاری هم داشت؛ ازجمله قنات باغملک، قنات معتمدالسلطنه، قنات ده، قنات باغحاجیمحمدمهدی، قنات باغ کهنه، قنات باغ اویسی و... .
