روایت زنانه از زمستان ۵۷
بازخوانی نقشآفرینی زنان در پیروزی انقلاب اسلامی از دریچه دوربین عکاسان خبری
تاریخ اغلب صدایی بم و مردانه دارد؛ پر از فریادهای خشن و گامهای سنگین چکمهپوشان. اما اگر لنز دوربینها را کمی بچرخانیم، اگر گوشمان را به لایههای زیرین هیاهوهای بهمن ۵۷ بسپاریم، صدای دیگری میشنویم؛ صدایی که از پستوی خانهها بیرون زد و آسفالت خیابانهای تهران را تسخیر کرد. گزارش تصویری پیشرو، تلاشی است برای بازخوانی همین حضور؛ حضوری که کلیشههای رایج از «زن ایرانی» را در زمستان آن سال درهم شکست؛ زنانی که نوزادانشان را در یک دست و پلاکارد های اعتراض را در دست دیگر داشتند؛ زنانی که ترس را پشت در خانه جا گذاشتند و در برابر لولههای تفنگ، نه با خشونت که با صلابتی مادرانه ایستادند. عکسهایی که در ادامه میبینید، تنها ثبت یک لحظه تاریخی نیستند بلکه سندی بر بلوغ سیاسی زن ایرانی در یکی از حساسترین پیچهای تاریخ معاصرند. در این تصاویر، خبری از ژستهای آتلیهای نیست. اینجا غبار خیابان روی چهرهها نشسته و نگرانی و امید توأمان در چشمها موج میزند. اینجا زنانی را میبینید که دوشادوش مردان -و گاه جلوتر از آنان- فریاد زدند تا ثابت کنند هیچ تحول بزرگی بدون امضای آنان، سندیت نخواهد داشت.
اگر زنها دل در گرو انقلاب نداشتند...
رهبر معظم انقلاب در تحلیلی عمیق از چرایی پیروزی انقلاب اسلامی، بر نقش محوری و غیرقابلانکار زنان تأکید ویژهای دارند. ایشان در دیدار با جمعی از پرستاران (۲۲ آبان ۱۳۷۰) حقیقتی را بیان کردند که تصاویر پیشرو، سندی زنده بر آن است: «اگر زنها به انقلاب نپیوسته بودند، انقلاب پیروز نمیشد. جوانها از خانه برای پیوستن به صفوف انقلاب بیرون نمیآمدند؛ مادرهایشان نمیگذاشتند یا حداقل آنها را تشویق نمیکردند. اگر زنها دل در گرو انقلاب نداشتند، مردها اینجور آزادانه در صفوف انقلاب جانفشانی نمیکردند.»
در همینه زمینه :
