سکته در سکوت

میثم کریمی

  نبرد در فولادشهر، برای آبی‌های پایتخت قرار بود سکوی پرتاب به قله باشد‌ اما در‌نهایت به بن‌بستی سرد و بی‌روح خوردند. استقلال ساپینتو که نیم‌فصل اول را با پیروزی حماسی مقابل سپاهان به پایان رسانده بود، چنان شوری در دل هواداران انداخته بود که همه انتظار داشتند نیم‌فصل دوم، فصل دروی امتیازات باشد‌ اما واقعیت فوتبال، بی‌رحم‌تر از پیش‌بینی‌ها از آب درآمده است. آبی‌ها که در هفته نخست مقابل تراکتور با دیواری سرسخت روبه‌رو شده بودند، به اصفهان رفتند تا در تقابل با ذوب‌آهن قاسم حدادی‌فر، صدر را از پرسپولیس پس بگیرند. بازی که شروع شد، استقلال تیم برتر میدان بود؛ آنها توپ و میدان را در اختیار داشتند و موج‌های حمله‌شان یکی پس از دیگری به سمت دروازه میزبان روانه می‌شد. اما انگار جادویی در دستان داود نوشی‌صوفیانی نهفته بود. سنگربان ذوب‌آهن روز گذشته به یک سد نفوذناپذیر تبدیل شده بود و با سوپرسیوهای خود، مهاجمان استقلال را به مرز جنون رساند.
در این میان، خلأ مهره‌های کلیدی بیش از هر زمان دیگری در تاکتیک‌های ساپینتو توی ذوق می‌زد. غیبت آسانی در ترکیب، ضرباهنگ حملات استقلال را کند کرده بود. اگرچه ساپینتو در نیمه دوم منیر را به زمین فرستاد تا شاید گره بازی را باز کند، ‌سایه سنگین غیبت آسانی همچنان روی سر تیم سنگینی می‌کرد. استقلال که در 2هفته ابتدایی نیم‌فصل اول ۴‌امتیاز دشت کرده بود، حالا در تضادی آشکار، از 2بازی اول نیم‌فصل دوم تنها ۲‌امتیاز گرفته تا ۴‌امتیاز حیاتی را در کورس قهرمانی جا بگذارد. سوت پایان بازی که به صدا درآمد، اسکوربورد ورزشگاه همان نتیجه تکراری و تلخ هفته قبل را نمایش می‌داد؛ صفر - صفر. استقلال نه‌تنها گلی نزد، بلکه فرصت طلایی صدرنشینی را هم تقدیم رقیب دیرینه کرد. ساپینتو در حالی زمین را ترک کرد که حسرت صدرنشینی و جای خالی ستاره‌های خارجی‌اش، بیش از هر زمان دیگری در چهره‌اش نمایان بود. حالا امیدهای آبی، جای خود را به بیم و نگرانی داده‌اند؛ چرا‌که در فوتبال، فرصت‌هایی که به‌راحتی از دست بروند، ممکن است هرگز دوباره تکرار نشوند.

برد بزرگ هفته
در شطرنج پیچیده لیگ بیست‌و‌پنجم، درحالی‌که تمام نگاه‌ها به یخبندان تهران و تساوی‌های بی‌روح استقلال دوخته شده بود، مهدی تارتار در سیرجان بی‌سروصدا یک نمایش تمام‌عیار به راه انداخت. برد ۲ بر صفر گل‌گهر مقابل فجر سپاسی، تنها یک پیروزی معمولی نبود؛ این یک بیانیه قدرت از سوی تیمی بود که حالا دیگر نمی‌توان آن را نادیده گرفت. ارزش این برد زمانی دوچندان می‌شود که به یاد بیاوریم فجر با چه غروری پا به سیرجان گذاشته بود؛ آنها تیمی بودند که همین هفته پیش پرسپولیس صدرنشین را به زانو درآورده بودند. اما مهدی تارتار نشان داد که راه مهار گربه‌سیاه سرخ‌پوشان را به‌خوبی می‌شناسد. گل‌گهر با نظمی مثال‌زدنی و تکیه بر خط دفاعی مستحکم و ضربات نهایی بی‌رحمانه، فجر را خلع سلاح کرد تا ثابت کند ثبات، کلید موفقیت در نیم‌فصل دوم است. حالا جدول رده‌بندی به یک میدان مین برای بزرگان تبدیل شده است. گل‌گهر با این برد ۲۹‌امتیازی شد تا شانه‌به‌شانه غول‌هایی چون استقلال و تراکتور بایستد. ایستادن روی پله پنجم جدول، آن هم با امتیازی برابر با تیم‌های سوم و چهارم، زنگ خطر را برای ساپینتو، اسکوچیچ، محرم و حتی اوسمار به صدا درآورده است. تارتار تیمی ساخته که نه از نام‌ها می‌ترسد و نه در باد بردهای کوچک می‌خوابد. حالا سؤال اینجا‌ست؛ آیا لیگ برتر یک مدعی جدید پیدا کرده؟ پاسخ در ساق‌های خستگی‌ناپذیر شاگردان تارتار نهفته است. در هفته‌ای که استقلال فرصت صدرنشینی را با تساوی‌های متوالی سوزاند، گل‌گهر نشان داد که برای بزرگی‌کردن، باید از فرصت‌ها شعله ساخت. حالا سیرجانی‌ها در یک‌قدمی قله ایستاده‌اند و منتظر کوچک‌ترین لغزش از سوی تیم‌های بزرگ هستند تا جامه مدعی جدید قهرمانی را رسما بر تن کنند.