این مرد امین پامنار بود

لوطی اکبرخان معروف به اکبرخان پامناری، امین محله پامنار بود. او از سرپرستی ایتام تا اجرای وصیتنامه و حل اختلافات خانوادگی، صنفی، رفع نزاع‌های شخصی و برگزاری مقدمات تشییع و تدفین اموات و دفع متجاوزان به حقوق اجتماعی را در محله مدیریت می‌کرد.
قهوه‌خانه لوطی اکبرخان در سه‌راه پامنار پاتوق اهالی محله و محله‌های اطراف بود؛ از آن پاتوق‌هایی که مردم برای رتق و فتق امور خود به آنجا مراجعه می‌کردند. اهالی پامنار می‌دانستند که اگر دعوا و درگیری میان مردم رخ داده و یا کدورتی میان دوستان جدایی انداخته، راه چاره در قهوه‌خانه لوطی ‌اکبرخان پیدا می‌شود. در مراسم عزاداری امام حسین(ع) هم همیشه دسته سینه‌زنی او پیشقراول همه دسته‌ها بود چون مردم تهران قدیم برای ریش‌سفیدان و افراد مردم‌دار احترام خاصی قائل بودند.
درباره مردم‌داری و دست‌به‌خیری اکبرخان هم نقل‌های بسیاری وجود دارد. ازجمله اینکه می‌گفتند او همیشه در جیبش پول داشت تا برای دیگران دست به جیب باشد. اگر کسی همراه او به غذاخوری می‌رفت امکان نداشت کسی دست به جیبش کند چون اکبرخان اجازه نمی‌داد. جوان و پیر محله پامنار آنقدر از این لوطی صاحب‌مرام خوبی دیده بودند که رفتارهای نیک او را فراموش نمی‌کردند. اکبرخان در سبزه‌میدان هم یک قهوه‌خانه داشت که محل‌ تردد افراد شهرستانی و بی‌پناه بود. اغلب بازاریان یا نوچه‌ها، این دسته از افراد را به او معرفی می‌کردند به همین دلیل او به آنان جای خواب، یک وعده ناهار، صبحانه و شام می‌داد تا بلکه گشایشی در کارشان پیدا شود و تا زمانی که کارگران شهرستانی جان‌پناهی نداشتند قهوه‌خانه اکبرخان پاتوق آنها بود.