![هنر برای انقلاب](/img/newspaper_pages/1399/09-azar/04/GARN/04-04.jpg)
هنر برای انقلاب
هنر نمیتواند متعهد نباشد
![هنر برای انقلاب](/img/newspaper_pages/1399/09-azar/04/GARN/04-04.jpg)
حافظ روحانی
با بالا گرفتن جنبشهای خیابانی در تابستان سال1357 گالریهای هنری یا به شکل داوطلبانه یا به اجبار تعطیل شدند. اهالی تالار قندریز این تعطیلی را همراهی با جنبشهای مردمی و اعتصابات سراسری علیه رژیم پهلوی تعبیر کردند ولی فارغ از هر نوع تعریفی خرید و فروش آثار هنری در آن شرایط ناممکن بود. بهخصوص که بخشی از خریداران آثار هنری ایرانی را خارجیهایی تشکیل میدادند که در شرایط انقلابی ایران را ترک کردند. اما جدا از این بسیاری از هنرمندان تحتتأثیر شرایط کشور به سوی هنری با سمت و سوی سیاسی گرایش پیدا کرده بودند و بخشی از این گرایش به معنی ضدیت با هنر قابل خرید و فروش بود که احتمالاً بورژوایی خوانده میشد. از نخستین چهرههای فعال میتوان به بهزاد و کورش شیشهگران اشاره کرد. این دو برادر در پاییز سال1357 چند پوستر طراحی کردند؛ «جمعه سیاه» یکی از مشهورترین این پوسترهاست. کورش شیشهگران بعدتر در گفتوگویی توضیح داد که این پوسترها را شخصاً در شهر تهران به دیوار میچسبانده.
گروهی از دانشجویان دانشگاه تهران نیز در اواخر دیماه سال1357 و چند روز مانده به پیروزی انقلاب نمایشگاهی از پوسترهای انقلابی را در دانشگاه تهران برپا کردند. این گروه بعداً به گروه57 مشهور شدند. نمایشگاه بزرگ حسینیه ارشاد در اسفندماه سال1357 یکی از بزرگترین گردهماییهایی هنری در سال انقلاب بود. جمعی از نقاشان و برگزارکنندگان این رخداد به نهادی پیوستند که بعدتر حوزه هنری خوانده شد. در سال انقلاب هنر نمیتوانست متعهد و برای مردم نباشد، پس هنر از انقلاب میگفت و در خیابان به نمایش درمیآمد.