9
دو شنبه 21 آبان 1397
شماره 7525
درنگ
123
456
پیامـک شما را درباره این صفحه می خوانیم

خیابان خلوت‌کن ها

بیشتر ما حتما سریال‌های دهه‌های 70 و80  را که از صدا و سیما پخش می‌شد خوب به یاد داریم. اکنون بعد از گذشت چند دهه خاطرات خوشایندی در اعماق ذهن‌مان شکل داده و تبدیل به نوستالژیک‌های زندگی‌مان شده‌اند؛ سریال‌هایی مانند «گل پامچال»، «پس از باران»، «مزد ترس»، «در پناه تو» و... که خیابان خلوت‌کن بودند و مردم برای تماشایشان یک هفته تمام صبر می‌کردند.
ویژه
استنساخ قاجار- نمایشگاه استنساخ در گالری کاما آثار آرام مسلم‌زاده است که روز ۲۲آبان آخرین روز نمایش خود را می‌گذراند. مسلم‌زاده فارغ‌التحصیل گرافیک است و در زمینه معرفی هنر قاجار و صفویه ایران در داخل و خارج از ایران، تلاش‌هایی انجام داده
کاهش مخاطبان تلویزیون از اواخر دهه80 شدت گرفت و ابتدا دامن بخش‌های خبری را گرفت.
تلویزیون و سرویس‌های پخش برنامه‌های تلویزیونی، پس از بازی‌های ویدئویی دومین شکل محبوب سرگرمی در صنعت سرگرمی جهان به‌شمار می‌رود.
دهه‌های 70 و 80، دوران یکه‌تازی سریال‌های ایرانی بود؛ سریال‌هایی که هنوز خیلی از آنها را به یاد داریم و آن‌قدر طرفدار داشتند که شبکه‌های دیجیتال فعلی بخش زیادی از آنتن‌شان را به بازپخش آنها اختصاص داده‌اند.
این جمله را از خیلی‌ها می‌شنویم که می‌گویند سال‌هاست سریال خوب از تلویزیون ندیده‌ایم. خیلی‌ها هنوز هم تماشای سریال‌های تکراری دهه‌های 70 و 80 که از شبکه تماشا پخش می‌شوند را به سریال‌های جدیدی که گاه و بیگاه آنتن شبکه‌ها را پر می‌کنند، ترجیح می‌دهند. سال‌هایی بود که در هیچ زمانی کنداکتور شبکه‌ها از پخش سریال‌های مختلف خالی نمی‌ماند.
ما هرگز دوران اوج سریال‌سازی نداشته‌ایم. تک‌چهره‌هایی بوده‌اند که در پی مهیا شدن شرایط و همراهی مدیران و دست به‌دست هم دادن گاه تصادفی عناصر و مقدمات لازم، سریال درخشانی ساخته‌اند؛ مثلا امرالله احمدجو سریال موفق «روزی روزگاری» را ساخت و بعد در «تفنگ سرپر» و «پشت کوه‌های بلند» حتی نتوانست به مرزهای ساخته قبلی‌اش نزدیک شود.
آیا ضوابط نظارتی تغییر کرده یا کمبود ایده و منابع مالی، مجموعه های تلویزیونی را دچار افت کرده است؟

سریال ها با مردم فاصله دارند

کمال تبریزی معتقد است در تولیدات تلویزیون دیدگاهی سازمان‌یافته و هدفمند وجود ندارد
درنگ
سریال‌سازی‌، دشوارترین، مهم‌ترین و پرمخاطب‌ترین بخش از برنامه‌های نمایشی شبکه‌های تلویزیونی جهان است. به همین دلیل تولید سریال‌های مختلف باید همراه با دقت، محاسبه هزینه و فایده، توجه به نیازهای مخاطب و مصالح عمومی باشد.
مگر چاره‌ای هم بود؟

مگر چاره‌ای هم بود؟

سریال‌های دهه60 خیابان‌ها را خلوت می‌کردند، خاطره جمعی می‌آفریدند، همسایه و فامیل به خانه هم می‌رفتند و کنار هم سریال می‌دیدند.
سریال در خدمت اقتصاد
سینمای ترکیه به‌مراتب کیفیتی پایین‌تر از سینمای ایران دارد اما همین کشور در عرصه سریال‌سازی‌ فارغ از کیفیت توانسته مخاطبان زیادی را در کشورهای اسلامی بیابد و به سودآوری قابل توجهی ‌دست یابد.
PDF دوشنبه 21 آبان 1397
کوتاه درنگ
امروز کیفیت، کمیت و مخاطبان سریال‌ها در جهان به مدد شبکه‌های کابلی و اینترنتی به بالاترین حد خود رسیده است. در حالی که 20سال پیش کمتر سینماگر و هنرمند سرشناس و پولساز جهانی تمایل به همکاری با یک مجموعه تلویزیونی داشت.
آن روزگاران گذشت. «در پناه تو»، «خانه سبز»، «مختارنامه»، «دوران سرکشی»، «خط قرمز»، «روزگار جوانی»، «زیر تیغ»، «شب دهم»، «همسران»، «او یک فرشته بود»، «پس از باران» و... که از سیمای ملی پخش می‌شد، خیابان‌ها انگار خلوت‌تر می‌شدند.
تلویزیون ما در پخش سریال، یک‌دهه‌ای می‌شود که از جیب می‌خورد؛ غیراز بازپخش سریال‌های جذاب و دیدنی از شبکه تماشا و دیگر شبکه‌های تکراری پخش‌کن، 10سال است که هیچ سریال دندان‌گیری، شگفت‌زده‌مان نکرده است.