آرامش قبل از توفان
چرا آتش زیر خاکستر پرسپولیس هنوز خاموش نشده است؟
وقتی سوت پایان دیدار پرسپولیس و پیکان در ورزشگاه شهدای شهرقدس به صدا درآمد، نفس حبسشده در سینه مهدی تارتار سرانجام رها شد. تابلوی نتایج عدد ۳ بر صفر را نشان میداد، علی علیپور پس از ۵مسابقه ناکامی دوباره طعم گلزنی را چشیده بود و سرخپوشان با ۲۶امتیاز و تفاضل گل بهتر نسبت به سپاهان، روی پله اول جدول ایستادند. در نگاه نخست، همهچیز شبیه به یک بازگشت باشکوه بود؛ گویی توفان سهمگینی که پس از شکست تلخ خانگی برابر فجرسپاسی در تهران به پا شده بود، در یک عصر پاییزی آرام گرفت و پرسپولیس پرحاشیه دوباره به جاده آرامش برگشت.
اما فوتبال، بازی حافظههای کوتاهمدت نیست و اگر کمی از هیجان سکوها و شادی گلهای تیوی بیفوما، محمدمهدی محبی و علیپور فاصله بگیریم، واقعیت نگرانکنندهتری خودنمایی میکند. با نگاهی دقیقتر به کارنامه پرسپولیس در هفتههای گذشته، بهسادگی میتوان دید که پیروزی برابر پیکان، نه یک چرخش تاریخی، بلکه تکرار همان الگوی همیشگی بوده است. تیم مهدی تارتار در این فصل بهطرز عجیبی ۲چهره متفاوت از خود نشان داده؛ چهرهای بیرحم، پرگل و مقتدر مقابل تیمهای نیمه پایینی جدول و چهرهای لرزان و کمفروغ در جدال با مدعیان و بالانشینها؛ تیمی که هر وقت سطح رقابت بالا میرود و فضاها تنگتر میشود، همان طراوت هجومیاش را از دست میدهد.
نگاهی به پیروزیهای پرگل قبلی سرخپوشان این معادله را روشنتر میکند. پرسپولیس پیش از این هم توانسته بود ۳بار دروازه ملوان و صنعتنفت را باز کند و استقلال خوزستان را با نتیجه ۴ بر یک در هم بکوبد. برد مقابل پیکان ساکت الهامی نیز دقیقا در امتداد همان مسیر قرار میگیرد؛ مسابقهای که در آن، ریسکهای تارتار در غیاب اوستون اورونوف و ابوالفضل جلالی جواب داد و درخشش زوج بیفوما و محبی به همراه انگیزه پوریا شهرآبادی و محمد عمری، کار حریف دفاعی را یکسره کرد. البته نباید از یاد برد که همین پیکان هم در نیمه نخست روی ضربه آزاد مهدی نجفی و موقعیت تکبهتک رضا شکاری، تا آستانه زهرپاشی به دروازه پیام نیازمند پیش رفت؛ هشداری که در میان جشن ۳گل، کمتر کسی به آن توجه کرد.
واقعیت این است که برتری برابر یک تیم دیگر از نیمه پایین جدول، بیشتر از آنکه درمان ریشهای دردهای پرسپولیس باشد، حکم یک مسکن موقتی را دارد؛ مسکنی که شاید برای چند روز تب حواشی را پایین بیاورد، انتقادها از نیمکت را به تعویق بیندازد و حتی فشار خردکننده روی شانههای تارتار و علی علیپور را کم کند، اما صورتمسئله اصلی را پاک نمیکند. در لیگی که رقابت برای قهرمانی به میلیمترها و بازیهای ۶امتیازی گره خورده، صدرنشینی لرزانی که چشمانتظار توقف سپاهان در اهواز باشد، تضمینی برای بقای آرامش نیست. هواداران پرسپولیس خوب میدانند که جمعکردن امتیاز از پایینجدولیها شرط لازم برای مدعیبودن است، اما هیچگاه شرط کافی نبوده است.
حالا آزمون واقعی تازه آغاز میشود. ۲هفته پیشرو، همان دوراهی سرنوشتسازی است که عیار واقعی پرسپولیس تارتار را مشخص خواهد کرد؛ از سفر دشوار هفته آینده به اراک برای رویارویی با آلومینیوم تا نبرد با سپاهان؛ تقابلهایی که دیگر خبری از حریفان بیانگیزه نیمه پایین جدول نخواهد بود. پرسپولیس در این دو هفته ناچار است ثابت کند که نمایش هجومی شهرقدس فقط محصول ضعف حریف نبوده و این تیم مقابل رقبای بالانشین جدول هم حرفهای جدی برای گفتن دارد. اگر سرخپوشان در این مقطع حساس دوباره به همان تیم بیبرنامه و ناکام برابر مدعیان تبدیل شوند، اثر مسکن بازی با پیکان خیلی زود میپرد؛ آنوقت نهتنها بحران برمیگردد، بلکه موج فشار و تردید علیه مهدی تارتار، بسیار سهمگینتر و غیرقابلمهارتر از روزهای پس از شکست مقابل فجرسپاسی خواهد بود.