خاطره‌سازان

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

درست در همین روزها که چراغ‌های ورزشگاه‌های مدرن بازی‌های آسیایی روشن است و ثانیه‌ها با دقت هزارم ثانیه ثبت می‌شوند، برگشتن به عقب و تماشای جهان ورزش از دریچه دوربین‌های نگاتیوی، طعم دیگری دارد. عکس‌های کهنه، روایتگر زنده یک عصر، سند افتخار یک نسل و ماشین زمانی جادویی برای سفر به تونل خاطرات هستند. از خاکستر برخاسته از جنگ در توکیو ۱۹۵۸ تا شکوه تاریخی
 تهران ۱۹۷۴، دهلی‌نو ۱۹۸۲، سئول ۱۹۸۶ و قاب‌های پرشور پکن۱۹۹۰، گنجینه‌ای تصویری از 5دوره سرنوشت‌ساز پیش روی ماست. توکیو ۱۹۵۸ نقطه‌عطف هویت ورزشی قاره بود؛ جایی که نام ایران با درخشش ستاره‌های وزنه‌برداری، کشتی و دوومیدانی روی نگاتیوهای عکاسان جاودانه شد و آسیا تولد قدرتی نوظهور را به تماشا نشست. 16سال بعد در تهران۱۹۷۴، این حماسه به اوج رسید و ورزشگاه آزادی، میعادگاه اشک‌ها و لبخندهای یک نسل شد؛ شوری که در سال‌های بعد روی تارتان‌های دهلی، سکوهای سئول و سالن‌های پکن امتداد یافت. در این گزارش تصویری، غبار از روی فریم‌های کهنه زدوده‌ایم؛ فریادهای پیروزی، غرور خفته در چشمان شکست‌خورده‌ها، دوبنده‌های ساده، کفش‌های خط‌دار قدیمی و خطوط چهره مردان و زنانی که روزگاری نبض ورزش قاره را در دست داشتند، دوباره جان گرفته‌اند. این قاب‌ها یادآوری می‌کنند که مدال‌ها شاید زنگ بزنند و رکوردها بشکنند، اما روح جاری در عکس‌های قدیمی تا ابد زنده و دست‌نخورده باقی می‌ماند.