نفس‌ها در ناگویا حبس شد!

فوتبال همیشه روی کاغذ پیش نمی‌رود؛ گاهی تمام پیش‌بینی‌ها در مواجهه با یک سد دفاعی پولادین به هم می‌ریزد. تیم امید ایران که با برد درخشان ۳ بر یک مقابل امارات، زنگ خطر را برای رقبای آسیایی خود در ناگویا به صدا درآورده بود، در دومین ایستگاه به صخره‌ای به نام چین برخورد کرد؛ نبردی که در آن نه خبری از جشن گلزنی بود و نه اثری از آن خط آتش مهارنشدنی، تا صعود یوزهای جوان به اما و اگرهای نفسگیر روز آخر کشیده شود.
حسین عبدی در حالی ستارگان نام‌آشنایش را به میدان فرستاد که چین، سرمست از کام‌بک روز اول مقابل کره‌شمالی، با آرایشی سراسر تدافعی و لایه‌های فشرده ۵‌نفره وارد زمین شده بود. چینی‌ها نیامده بودند که زیبا بازی کنند؛ آنها آمده بودند تا ماشین گلزنی ایران را از کار بیندازند. نیمه اول، فرسایشی و با مصدومیت بدموقع عباس کهریزی گذشت، اما در نیمه دوم، آدرنالین در رگ‌های بازی به جریان افتاد. پرواز تماشایی فرزین معامله‌گری در دقیقه‌۴۷ می‌توانست قفل دروازه چین را بشکند، اما توپ با اختلافی ناچیز مسیر بیرون را در پیش گرفت. در سوی مقابل، زهر ضدحملات چین در دقیقه‌۵۰ تا مغز استخوان تیم ایران نفوذ کرد؛ جایی که سوپرواکنش نجات‌بخش محمد خلیفه و لرزش تیرک دروازه، یوزها را از یک شوک مرگبار و غافلگیرکننده نجات داد. تلاش‌های دقایق پایانی و فرصت‌سوزی مسعود محبی در ششمین دقیقه از وقت‌های تلف‌شده باعث شد‌که تابلوی ورزشگاه روی نتیجه
صفر- صفر یخ بزند.
حالا در روزهایی که کره‌جنوبی، عربستان و ازبکستان با خیالی آسوده صعودشان را به جمع ۸تیم برتر جشن گرفته‌اند، شاگردان عبدی با وجود حفظ صدرنشینی، همچنان روی لبه تیغ راه می‌روند. تساوی کره‌شمالی و امارات باعث شد که گره کور این گروه به ‌دست روز آخر بیفتد. چهارشنبه، اول مهرماه از ساعت ۹‌صبح، جدال با کره‌شمالی دیگر یک بازی معمولی نیست؛ آوردگاهی است که عیار واقعی و قدرت ذهنی بازیکنان امید را محک خواهد زد. آیا رؤیای شیرین صعود در ناگویا تکمیل می‌شود یا توفان حوادث مسیر دیگری را رقم می‌زند؟ پاسخ این معمای بزرگ تنها در ۹۰‌دقیقه آتشین روز آخر نهفته است. چه‌کسی می‌داند، شاید شیرین‌ترین صعودها همان‌هایی باشند که تا لحظه آخر برایشان جنگیده‌ایم.