روایت خبر

نگاه رهبر شهید به هنر هفتم 
در میان هیاهوی دنیای سیاست و دغدغه‌های مدیریت کشور، مواجهه صمیمانه و بی‌تکلف رهبر شهید با اهالی سینما، نشان از عمق نگاه ایشان به جادوی پرده نقره‌ای و به‌طور کلی اهمیت هنر در ارتقابخشیدن به تراز جامعه داشت.
تصاویر مربوط به جلسات کارگردانان با طیف‌ها، عقاید و مسلک‌های گوناگون ـ از مجید مجیدی، ابراهیم حاتمی‌کیا، شهریار بحرانی و مهدی فخیم‌زاده گرفته تا فریدون جیرانی، کیانوش عیاری، تهمینه میلانی و محمد نوری‌زاد ـ با رهبر شهید، نمایانگر محفلی صمیمی و دور از تکلفات رسمی بود.
در این دیدارها، میزبان نه از جایگاهی بالا، بلکه از روی صندلی در میان جمع هنرمندان حاضر می‌شد تا دغدغه‌ها و حرف‌های دل اهالی سینما را صبورانه بشنود.
هنرمندان از لزوم شکل‌گیری سینمای ملی، توجه به خانواده، بومی‌سازی ساختارها، پرداختن به مسائل جدی جامعه و بی‌نیازی از الگوهای بیرونی سخن می‌گفتند و پاسخ‌ها، سخنانی صبورانه و پدرانه برای اعتلای هنر کشور بود.
این ارتباط هنری هرگز به دیدارهای رسمی و احوالپرسی‌های معمول محدود نماند؛ بلکه نشانه‌های تماشای دقیق و تحلیل حرفه‌ای فیلم‌ها و سریال‌ها در کارنامه این مواجهه مشهود بود.
دقت نظر رهبر شهید در تماشای اثر «کودک و فرشته» و تشخیص الهام‌گیری آن از کتاب «دا»، داشتن تحلیلی مشخص درباره فیلم «درباره الی» و دیدار با عوامل آثاری همچون «شیار ۱۴۳»، «ماجرای نیمروز»، «به کبودی یاس» و «یوسف پیامبر» گواهی بودند بر اینکه در میان مشغله‌های سنگین فقهی و مدیریتی، وقت‌گذاشتن برای سینما برخاسته از باور به قدرت بی‌بدیل هنر است.
آنچه همچنان بر جای مانده و کهنه نمی‌شود، همان نگاه جاودانه رهبر جاویدان به مقوله هنر است. ایشان نگاه به سینما و دوربین را کاملاً جدی می‌دانستند چرا که پیش از هر ابزاری، برای انسان و نقش حیاتی او در ساختن جامعه، ارزشی بنیادین قائل بودند. 

رویای سقوط 72ساعته ایران چگونه فروپاشید؟ 
یک هفته پیش از رونمایی رسمی اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا از «عملیات طرد اقتصادی» در دوم شهریورماه، جلسه‌ای محرمانه در بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها (FDD) با حضور چهره‌هایی همچون ریچارد نفیو، مارک دوبوویتس، جیمز بیکن و برخی فعالان رسانه‌ای برگزار شد.
این تغییر راهبرد ناشی از نارضایتی شدید دونالد ترامپ از نتایج عملیات نظامی «خشم حماسی» بود؛ همان عملیاتی که از 9اسفند 1404آغاز شد و 40روز به طول انجامید.
ترامپ بین ماه‌های مه تا ژوئیه(اردیبهشت تا تیر) دست‌کم 5بار پیت هگست، وزیر دفاع را به‌خاطر نتایج غیرقابل پیش‌بینی جنگ برای واشنگتن مورد شماتت قرار داد.
در جلسه ۲۳ تیرماه با حضور ونس، روبیو، کوپر و بسنت، میانجیگری معاون رئیس‌جمهور مانع برکناری هگست شد و مارکو روبیو، راهکار جایگزین اقتصادی را مطرح کرد.
بدین‌ترتیب، بسنت اعلام کرد که نوبت خزانه‌داری است تا با ابزار دلار، کار ناتمام ابزار نظامی را تکمیل کند.
اما سناریوی ۷۲ ساعته و برآوردهای فروپاشی در نشست بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها، خیلی زود شکست خورد. جیمز بیکن با اتکا به مدل‌های اقتصادی و وعده‌های همکاری امارات، سناریویی ۳ روزه را ترسیم کرد.
طبق ادعای او، ظرف ۲۴ ساعت اول قیمت دلار به ۴۸۰ هزار تومان می‌رسید، در ۲۴ ساعت دوم اعتراضات در ۲۳ نقطه ایران شکل می‌گرفت و در پایان ۷۲ ساعت، وضعیت فوق‌العاده حاکم می‌شد.
همچنین دوبوویتس با نقل‌قول از بهنام طالب‌لو، مدیر ارشد برنامه ایران در بنیاد دفاع از دمکراسی‌ها(FDD) و سعید قاسمی‌نژاد، چهره نزدیک به رضا پهلوی از تعطیلی بیش از نصف پمپ‌بنزین‌های تهران و صف‌های ۳کیلومتری خبر داد و مدعی شد اقتصاد ایران با یک شوک نهایی فرومی‌ریزد.
با وجود این رویافروشی‌های دور و دراز، ریچارد نفیو، معمار تحریم‌های آمریکا تأکید کرد که ایران کشوری «سخت‌جان» شده و جعبه‌ابزار تحریمی واشنگتن تقریباً خالی است؛ به همین‌خاطر، او سناریوی ۷۲ ساعته را برآوردی سیاسی و تبلیغاتی خواند.
درنهایت، خبرنگار واشنگتن‌پست نیز با یادآوری سخنان خود در شورای سردبیری این روزنامه (در حضور فرید زکریا و ولی نصر)، عملکرد FDD را «فروش آرزو» نامید و هشدار داد که اتکا به تحلیل‌های غیرواقعی، سیاست آمریکا را مجدداً به مسیر اشتباه می‌کشاند.