چهره روز
مردی که بهانه‌ها را دار زد
وقتی سهراب هم راه برانکو را می‌رود
در روزگاری که بوی ناامیدی و بهانه‌تراشی، اتمسفر فوتبال ایران را مسموم کرده است، شنیدن صدای مردی که در کوران بحران‌ها شجاعانه می‌گوید «دستم خالی نیست»، شبیه یک معجزه روانی است. سهراب بختیاری‌زاده با همان آرامش همیشگی و ریش‌های سفیدش، در حال نگارش یکی از جذاب‌ترین سناریوهای این فصل لیگ است. او فرماندهی لشکری را بر عهده گرفته که پنجره‌های بسته نقل‌وانتقالاتی محاصره‌اش کرده‌اند اما به جای مرثیه‌خوانی، تصمیم گرفته از همین حصارها، قلعه‌ای تسخیرناپذیر بسازد. سهراب نیامده که نقش قربانی را بازی کند؛ او آمده که مانیفست اقتدار با دست‌های خالی را به تصویر بکشد. وقتی در برابر حواشی صالح حردانی، با قاطعیت می‌گوید «همه عزیزند اما فقط یک نام برایم مهم است و آن استقلال است»، خط قرمزی پررنگ روی بازیکن‌سالاری می‌کشد. او به‌صراحت نشان داد که پیراهن استقلال، جای باج‌دهی نیست.
این جسارت روانی، ما را به یاد شاهکار برانکو ایوانکوویچ می‌اندازد؛ مردی که با پنجره‌های بسته، پرسپولیس را تا فینال آسیا برد. حالا سهراب، در حال بازتولید همان فرمول در نیمه آبی پایتخت است. او یک‌تنه سپر بلای شاگردانش شده تا به محمدرضا آزادی، سعید سحرخیزان و جوانان تشنه‌ای مثل اسلامی و کوشکی پیام دهد من به شما ایمان دارم. این پیام، بزرگ‌ترین شوک به رختکنی است که به اعتماد نیاز داشت. استقلال بختیاری‌زاده، تیمی است که شاید از خریدهای کهکشانی محروم مانده باشد اما با رهبری که بهانه را ممنوع کرده، در حال تبدیل‌شدن به یک مشت گره‌کرده است. سهراب ثابت کرد که برای ساختن یک تیم باشخصیت، بیش از آنکه به خریدهای میلیاردی نیاز باشد، به یک ذهنیت برنده نیاز است. استقلال با او، با قلبش فوتبال بازی می‌کند.
