میراث دیروز برای فردا

فاطمه عباسی| روزنامه نگار

وقتی نام الموت می‌آید، ذهن به‌سوی صخره‌های صعب‌العبوری پَر می‌کشد که روزگاری رازآلودترین حکومت تاریخ ایران را در خود جای داده بودند. این بار اما، نام این دژ افسانه‌ای نه در صفحات کتاب‌های تاریخی بلکه در تالار اجلاس چهل‌ و هشتمین مجمع عمومی میراث جهانی یونسکو در شهر بوسان کره‌جنوبی طنین‌انداز شد. این نشست بین‌المللی که از ۱۹ ژوئیه (۲۹ تیر) آغاز شده و تا ۲۹ ژوئیه (۸ مرداد) ادامه دارد، با بررسی پرونده‌های متعدد از سراسر جهان، بار دیگر ارزش‌های تمدن کهن ایران را به رخ جهانیان کشید. این مجمع جهانی که تاکنون ثبت چند اثر شگفت‌انگیز تاریخی و طبیعی را در کارنامه این دوره خود نهایی کرده، فرصتی بی‌نظیر برای آشتی دوباره جهان با شکوه تمدن‌های کهن است. در روزهایی که اخبار جهان، کمتر مجال اندیشیدن به هویت و ریشه‌ها را ‌می‌دهند، ثبت زنجیره‌ای «دژ الموت و استحکامات وابسته» به‌عنوان یکی ازآثار جدید در فهرست یونسکو تا این لحظه، جانی تازه به کالبد میراث فرهنگی ما دمید. این رویداد، حاصل تلاش 20ساله باستان‌شناسان و مرمت‌گرانی است که عمر خود را پای دیوارهای سنگی الموت گذاشتند تا جهانیان بدانند چگونه نبوغ ایرانی در قلب صخره‌های البرز، آب و سنگ را برای حیات و دفاع به تسخیر درآورده است. الموت در این میدان جهانی تنها نبود؛ در این مجمع، یونسکو با ثبت آثاری شاخص از یونان، فرانسه، ژاپن و حتی نخستین میراث سودان جنوبی، فصلی نو از پیوند انسان، تاریخ و طبیعت را گشود. این دستاورد بزرگ فرصتی است تا با نگاهی دقیق‌تر به جزئیات ثبت این شاهکارها، ارزش‌های یگانه هریک را بشناسیم و سفری کوتاه به نقاطی داشته باشیم که اکنون دارایی مشترک همه مردم زمین به شمار می‌روند.

قلعه الموت (ایران)
پرونده زنجیره‌ای «دژ الموت و استحکامات وابسته» شامل ۷ قلعه تاریخی ازجمله الموت، لمبسر و نویذرشاه، پس از ۲۰ سال پژوهش در نشست بوسان ثبت جهانی شد. این مجموعه بی‌نظیر، نبوغ معماری نظامی، سازگاری با اقلیم سخت کوهستانی و سیستم‌های شگفت‌انگیز مدیریت آب در ایران باستان را به تصویر می‌کشد.