رئیس سنتکام در این کشور کوچک چه می‌کند؟

اصل ماجرا از یک خبر ساده شروع شد؛ حضور رئیس سنتکام در نشست وزرای دفاع آفریقا در بوتسوانا. شاید در نگاه اول، بوتسوانا کشور مهمی به‌نظر نرسد؛ کشوری محصور در خشکی، میان نامیبیا، زیمبابوه و آفریقای جنوبی، با سرزمینی که بخش بزرگی از آن را بیابان کالاهاری پوشانده است اما همین کشور کوچک یک راز بزرگ دارد: الماس.
بوتسوانا وقتی در سال ۱۹۶۶ از استعمار انگلیس مستقل شد از فقیرترین کشورهای جهان بود؛ جاده آسفالتش به چند کیلومتر می‌رسید، دانشگاه‌رفته‌هایش انگشت‌شمار بودند و حتی بیمارستان مدرن نداشت اما برخلاف بسیاری از کشورهای آفریقایی، وارد چرخه جنگ داخلی، کودتا و آشوب قبیله‌ای نشد.
چرا؟‌چون الماس بوتسوانا به‌جای آنکه سوخت جنگ داخلی شود وارد مدار شرکت‌های بزرگ غربی شد؛ به‌ویژه شرکت De Beers. به تعبیر ساده‌تر، غرب در بوتسوانا آشوب نمی‌خواست، ثبات می‌خواست؛ چون ثبات یعنی استخراج آرام ثروت.‌حالا ماجرا از اقتصاد جلوتر رفته است. حضور رئیس سنتکام نشان می‌دهد بوتسوانا می‌تواند برای آمریکا فقط سرزمین الماس نباشد بلکه به نقطه‌ای امن برای طراحی نظامی و امنیتی در جنوب آفریقا تبدیل شود.
پس سؤال اصلی این است:
آمریکا در بوتسوانا دنبال کمک به آفریقاست یا ساختن یک سکوی تازه برای نفوذ؟
بوتسوانا را باید جدی‌تر دید؛اینجا قصه فقط الماس نیست، قصه تبدیل ثروت آفریقا به مسیر  نفوذ آمریکاست.