حی علی‌الاصول

محسن مهدیان؛  مدیرمسئول

شب گذشته آقای فضائلی، عضو دفتر نشر آثار رهبر انقلاب در رسانه ملی پرسید: «از کجا معلوم نظری که برخی منتقدان امروز دارند، همان «نظر دیگر» رهبر انقلاب باشد؟»
این سؤال ساده‌ یک نتیجه بااهمیت دارد. بله، یک «علی‌الاصول» داریم که نمی‌دانیم چیست اما در برابر این مجهول، یک سوی دیگر ماجرا پر از «علی‌الاصول»هایی است که می‌دانیم چیست؛ اصولی که بارها امام شهید و امام حاضر جامعه به ما گفته‌اند و نمی‌شود با ظن و گمان فردی از آنها عبور کرد.
واقعا نمی‌دانیم علی‌الاصول نباید نیروهای نظامی مخلص و مجاهدی را که همه توفیقات میدان در گرو مجاهدت آنهاست، صرفا به‌خاطر رأی به یک توافق تضعیف کنیم؟
نمی‌دانیم علی‌الاصول نباید به اسم نقد، بذر بی‌اعتمادی به مسئولان و نهادهای قانونی مثل شعام بپاشیم؟
نمی‌دانیم علی‌الاصول نقد، ولو موجه، اگر به اختلاف‌افکنی و فرسایش جبهه مؤمنان منجر شود، خطاست؟
نمی‌دانیم علی‌الاصول مجوز نهایی رهبری از گمانه‌زنی درباره نظر اولیه مهم‌تر است؟
نمی‌دانیم علی‌الاصول حفظ خیابان اهمیت دارد و نباید با اختلاف‌افکنی، پشتوانه مردمی میدان را تضعیف کرد؟
نمی‌دانیم علی‌الاصول اصل مذاکره، بدون مجوز امام جامعه ممکن نیست؟
حی علی‌الاصول یعنی همین؛ اصول و محکمات انقلاب را اصل قرار دهیم، نه برداشت شخصی و حدس سیاسی؛ یعنی وقتی چیزی را نمی‌دانیم، آن را بهانه عبور از چیزهایی نکنیم که می‌دانیم.
یک نمونه آشکار از این محکمات وحدت است. شکستن وحدت که اصل علی‌الاصول است به بهانه علی‌الاصول که نمی‌دانیم چیست، منطقی است؟
به یکی گفتم وحدت اصل نیست؟ گفت هست، اما وحدت فقط حول «علی‌الاصول». گفتم دیگری می‌گوید وحدت حول علی‌الفروع؟ او هم مدعی اصول است. اگر هرکس برداشت خودش از «علی‌الاصول» را معیار وحدت قرار دهد، اساسا دعوت به وحدت ناممکن می‌شود.
برای برخی، وحدت یک امر سانتی‌مانتال و فانتزی است؛ انگار فقط یک توصیه اخلاقی لطیف است. اینطور نیست. وحدت در میدان جنگ، بخشی از توان ملی است. اگر اهمیت وحدت را در کلام امام جامعه هم درست نفهمیده باشیم، دست‌کم این را می‌دانیم که فرمود تاب‌آوری مردم در جنگ، یکی از ارکان مبارزه است. تاب‌آوری علی‌الاصول نیست؟ 
آیا نمی‌دانیم و نمی‌بینیم که اختلاف‌افکنی میان نیروهای مؤمن و انقلابی، نخستین ثمره‌اش تضعیف همین تاب‌آوری است؟ 
خلاصه حی علی‌الاصول؛ یعنی بازگشت به محکمات.