یوزها و ایستگاه باروت!

جام‌جهانی‌۲۰۲۶ بی‌رحم‌تر از آن چیزی است که تصورش را می‌کردیم. برای تیم ملی ایران، رؤیاها خیلی زود جای خود را به واقعیتی عریان و هولناک داده‌اند. پس از تساوی ناامیدکننده مقابل نیوزیلند، تیمی که ضعیف‌ترین روی کاغذ بود، حالا یوزها خود را در موقعیتی می‌بینند که بوی خون و باروت می‌دهد. بازی بعدی مقابل بلژیک، دیگر یک مسابقه فوتبال نیست؛ یک نبرد گلادیاتوری برای بقاست.
   شیاطین سرخ اروپا زخمی و در محاصره‌اند. تساوی غیرمنتظره آنها مقابل مصر، مانند یک زلزله تلخ رسانه‌های بروکسل را تکان داده است. کادرفنی و ستاره‌های نامدار بلژیک اکنون زیر تیغ تیز تندترین انتقادات و فشارهای خردکننده رسانه‌های کشورشان قرار دارند. برای آنها، ایران کیسه بوکسی است که باید تمام خشم و ناکامی خود را روی آن خالی کنند. بلژیک تحت فشار، خطرناک‌ترین نسخه از این غول اروپایی است؛ تیمی که چاره‌ای جز پیروزی ندارد و با تمام قوا و چنگ و دندان به میدان می‌آید تا از آبروی فوتبالی‌اش دفاع کند.
   این در حالی است که اردوی ایران، بوی اضطراب و خستگی می‌دهد. نمایش متزلزل یوزها مقابل نیوزیلند، به‌ویژه عملکرد فاجعه‌بار و سردرگم خط دفاعی، قلب هواداران را لرزانده است. کابوس جا‌ماندن مدافعان و شکاف‌های عمیق در قلب خط دفاعی، مقابل مهاجمان تیزچنگ بلژیک می‌تواند به یک تراژدی تمام‌عیار تبدیل شود. امیر قلعه‌نویی خوب می‌داند که اگر آن ساختار دفاعی ازهم‌گسیخته در بازی بعدی تکرار شود، شیاطین سرخ هیچ ترحمی نخواهند داشت.
   با این حال، ایران برای زنده نگه‌داشتن کورسوی امید و فرار از حذف زودهنگام، محکوم به گرفتن امتیاز از این بازی بزرگ است. بازیکنان ایران باید از سد خستگی مفرط، بحران‌های فرودگاهی و روحیه آسیب‌دیده‌شان بگذرند و با قلب‌هایشان بازی کنند. این جدال، برخورد 2تیم به سیم‌آخرزده است؛ یکی برای اعاده حیثیت می‌جنگد و دیگری برای بقا و رؤیاهای یک ملت. روی چمن سبز، جایی برای اشتباه نیست؛ شبی که یا مایه رستگاری یوزها خواهد شد یا پایان تلخ یک قصه هالیوودی در خاک آمریکا.

کریس وود سومین بازیکنی است که در 3جام‌جهانی اخیر، در یک بازی برای یک هم‌تیمی خود بیش از یک پاس گل داده است. ایوان پریشیچ پاس گل آندری کراماریچ (کرواسی مقابل کانادا) و ژائو فلیکس پاس گل گونسالو راموس (پرتغال مقابل سوئیس)، هر دو در جام‌جهانی2022، دو پاس دادند.

تلاش‌های رضاییان تضمین کرد که ایران با یک امتیاز جام را آغاز کند. او نخستین بازیکنی شد که در یک بازی جام‌جهانی برای کشورش یک‌گل و یک‌پاس گل ثبت کرده است. رامین به‌حق بهترین بازیکن زمین شد. رامین در کنار طارمی، بهترین گلزن ایران در تاریخ جام‌جهانی شد. هر دو با 2گل. مغانلو هم برای اولین‌بار در یک بازی ملی پاس گل ثبت کرد.

تعداد بازی‌های حاج‌صفی در جام‌جهانی دورقمی شد. رکوردداران بازی در جام جهانی برای ایران:
احسان حاج‌صفی۱۰بازی
علیرضا جهانبخش۸ بازی
مهدی طارمی۷بازی

پس از 20سال نخستین گل ایران در نیمه‌اول یک بازی جام‌جهانی پس از گل گل‌محمدی به مکزیک (2006) به ثمر رسید. پس از گل یحیی، هر ۸گل بعدی ایران در نیمه دوم زده شد.

تمام‌سفیدها (لقب نیوزیلند) مقابل یوزهای ایرانی در 30دقیقه اول (3شوت) به اندازه کل بازی‌هایشان در جام‌جهانی 2010- آخرین حضورشان در این مسابقات - شوت در چارچوب داشتند. آنها بازی را با 8ضربه داخل چارچوب در مقابل 6ضربه ایران پایان دادند. طارمی هم یک شوت به دیرک دروازه حریف اقیانوسیه زد.

پس از 68سال در جام‌جهانی تمام دیدارهای یک روز با تساوی به پایان رسید:
اسپانیا صفر- کیپ‌ورد صفر
مصر یک - بلژیک یک
عربستان یک-اروگوئه یک
نیوزیلند 2- ایران 2
پیش از این، این اتفاق در جام‌جهانی۱۹۵۸ سوئد رخ داده بود. روز ۱۵ ژوئن ۱۹۵۸، هر 4 دیدار همزمان با تساوی به پایان رسید:
سوئد صفر - ولز صفر
آلمان غربی ۲- ایرلند شمالی ۲
پاراگوئه ۳- یوگسلاوی ۳
انگلستان ۲- اتریش۲

الایجا جاست و کریس وود در هر دو گل خود به طرز درخشانی با هم همکاری کردند، به‌طوری که اولی، نخستین بازیکن نیوزیلندی شد که در یک مسابقه جام‌جهانی بیش از یک گل و دومی، نخستین بازیکن آنها شد که در یک بازی در این رقابت‌ها بیش از یک‌پاس گل ثبت می‌کند.

محمد محبی دوازدهمین گلزن ایران در تاریخ ادوار جام‌جهانی شد:
   ایرج دانایی‌فرد و حسن روشن در جام‌‌جهانی 1978
   حمید استیلی و مهدی مهدوی‌کیا در جام‌‌جهانی 1998
   یحیی گل‌محمدی و سهراب بختیاری‌زاده در جام‌‌جهانی 2006
   رضا قوچان‌نژاد در جام‌جهانی 2014
   کریم انصاری‌فرد در جام‌جهانی 2018
   مهدی طارمی (2گل)، روزبه چشمی و رامین رضاییان در جام‌جهانی 2022
   رامین رضاییان و محمد محبی در جام‌جهانی 2026

نیوزیلند در 6بازی اخیر خود در تمام رقابت‌ها در 4بازی شکست خورده و تنها یک برد و یک مساوی به‌دست آورده است. این تیم در 12بازی گذشته خود گل خورده و موفق به ثبت کلین‌شیت نشده است.

بازهم کارشکنی
فرودگاه‌های آمریکا تمرکز تیم ملی را به اسارت می‌کشند
جام‌جهانی فوتبال قرار است ویترین صلح، لذت و درخشش تاکتیک‌ها باشد؛ اما برای کاروان تیم ملی ایران این تورنمنت به یک ماراتن فرسایشی در سالن‌های ترانزیت و پشت گیت‌های بازرسی تبدیل شده است. داستان تیم ملی در آمریکا، دیگر فراتر از یک مسابقه فوتبال است؛ روایتی است از خستگی، کارشکنی و بی‌برنامگی که کارد را به استخوان ستاره‌های ایران رسانده و صدای اعتراض همه را بلند کرده است.
   همه‌‌چیز از یک بی‌عدالتی اداری شروع شد. درحالی‌که برای اکثر بازیکنان روادید «چندبار ورود» صادر شده بود، مهدی ترابی با یک ویزای عجیب «سینگل» یا همان یک‌بار ورود پا به خاک آمریکا گذاشت. نتیجه؟ به محض پایان بازی با نیوزیلند و خروج از مرز، ویزای ستاره ایران منقضی شد تا حالا فدراسیون دربه‌در به‌دنبال تمدید مجدد آن برای ۲بازی حیاتی آینده باشد. این یعنی ترابی فعلا در وضعیت تعلیق قرار دارد؛ بلاتکلیفی محض برای بازیکنی که باید تمام تمرکزش روی مستطیل سبز باشد.
   اما شاهکار اصلی در فرودگاه لس‌آنجلس رخ داد. کاروان خسته ایران پس از تساوی نفسگیر دربرابر نیوزیلند، به جای هتل و ریکاوری مناسب، مجبور شد شبانه راهی فرودگاه شود تا به تیخوانای مکزیک بازگردد. اما در گیت خروجی، مأموران آمریکایی سناریوی پرواز رفت را تکرار کردند. مهدی طارمی، کاپیتان تیم و سعید الهویی، مربی تیم ملی، بدون هیچ دلیل موجهی ساعت‌ها در بخش بازرسی معطل شدند. تمام اعضای تیم داخل هواپیما نشسته و منتظر بودند، درحالی‌که کاپیتانشان پشت گیت‌ها، بازی روانی و فرساینده میزبان را تحمل می‌کرد.
   این حجم از فشار بی‌امان، سرانجام در مصاحبه‌ای جنجالی منفجر شد. مهدی طارمی که دیگر ردای یک بازیکن آرام را کنار گذاشته بود، با چهره‌ای برافروخته و کلافه، واقعیت اردوی تیم ملی را در مقابل دوربین‌های بین‌المللی فریاد زد. او با گلایه از این وضعیت فرساینده گفت: «قانونا صبح روز بعد از بازی باید ریکاوری کنیم، اما مجبورمان کرده‌اند بلافاصله بعد از بازی لس‌آنجلس را ترک کنیم. این برای روند آماده‌سازی و برای فوتبال خوب نیست. استرس زیادی روی دوش بازیکنان و کادر فنی است و ما هیچ حمایتی نداریم. وضعیت بدی است و از این وضعیت واقعا خسته شده‌ایم.»
   طارمی دست روی نقطه‌ای گذاشت که نشان‌دهنده تنهایی و بی‌بندوباری حاکم بر مدیریت تیم بود؛ تیمی که بدون رئیس فدراسیون، بدون سرپرست و حتی بدون مدیر رسانه‌ای در آمریکا رها شده است: «ما هیچ‌کس را اینجا نداریم؛ نه رئیس فدراسیون و نه نایب‌رئیس. حتی بخش رسانه‌ای خودمان را هم نداریم. الان آنالیزور ما مجبور است کار رسانه را انجام بدهد! درواقع باید بگویم همه‌چیز برای ما فاجعه است.»
   تیم ملی ایران در حالی باید به مصاف بلژیک و مصر برود که بازیکنانش به جای تمرکز روی آنالیز حریف، نگران انقضای ویزا و معطلی در فرودگاه‌ها هستند. وقتی کاپیتان تیم ملی اذعان می‌کند که ۲ماه است با این کابوس دست‌وپنجه نرم می‌کنند، دیگر نمی‌توان تساوی با نیوزیلند را فقط یک ضعف فنی دانست. پاهای بازیکنان ایران نه در زمین بازی، بلکه در راهروهای فرودگاه لس‌آنجلس جا مانده است؛ جایی که سیاست و کارشکنی، فوتبال را به مسلخ برده.

حمایت تیری آنری از محبی!
وقتی شادی گل ستاره تیم ملی ایران جنجال‌ساز شد
دقیقه‌۶۴ دیدار ایران و نیوزیلند، ورزشگاه باشکوه سوفای لس‌آنجلس روی هوا رفت. سانتر بی‌نقص و خط‌کشی‌شده رامین رضاییان با پرواز تماشایی و ضربه سر محمد محبی به تور چسبید تا یوزها برای دومین‌بار از کابوس شکست فرار کنند، اما درام واقعی تازه پس از عبور توپ از خط دروازه آغاز شد؛ جایی که ستاره آماده‌ تیم ملی، جرقه یکی از ملتهب‌ترین و جنجالی‌ترین حواشی جام‌جهانی ۲۰۲۶ را زد.
   محبی پس از گلزنی، رو به سکوها ژستی شبیه به شلیک با اسلحه را به نمایش گذاشت. در اتمسفر به‌شدت حساس، امنیتی و سیاسی‌شده‌ لس‌آنجلس، این حرکت مثل یک بمب در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه شبکه اجتماعی ایکس منفجر شد. رسانه‌های خارجی و کاربران، فورا این شادی را یک بیانیه سیاسی تعبیر کردند و موجی به راه افتاد که خواستار واکنش قاطع فیفا و حتی محرومیت مهاجم ایران از ادامه تورنمنت شد.
   بحران به قدری بالا گرفت که محبی در میکسد‌زون استادیوم، مجبور شد در نقش یک دیپلمات ظاهر شود. او با آرامشی مقتدرانه و تسلطی تحسین‌برانگیز به زبان انگلیسی، دست چپش را روی دست راستش گذاشت، پانتومیم آن لحظه را جلوی دوربین‌ها بازسازی کرد و گفت: «این یک تصمیم کاملا لحظه‌ای بود و هیچ برنامه‌ریزی قبلی یا منظور خاصی پشت آن نبود؛ فقط یک شادی گل دلی برای تقدیم به هواداران پرشور ایرانی بود؛ همین.»
   این جنجال، قاب کارشناسی فاکس اسپرت را هم به تسخیر درآورد. زلاتان ابراهیموویچ با لحن همیشگی‌اش گفت: «گل فوق‌العاده بود، اما روی چنین صحنه بزرگی نباید برای خودت درامای اضافه بسازی.» اما در نقطه مقابل، تیری آنری تمام‌قد پشت ستاره ایران ایستاد و شلاق انتقاد را رو به رسانه‌ها گرفت: «برخی اصرار دارند هر حرکت ایران را به سیاست ربط دهند. این مسیر خطرناکی است. گاهی یک شادی گل، فقط یک شادی گل است. فوتبال را خراب نکنید.» محبی با این شلیک، نامش را نه‌تنها در تالار گلزنان تاریخ ایران، بلکه در قلب جنجالی‌ترین خاطرات جام‌جهانی ثبت کرد.

سومین وطنی
امیر قلعه‌نویی پس از حشمت مهاجرانی و‌ جلال طالبی سومین سرمربی ایرانی تیم ملی در جام‌جهانی محسوب می‌شود. تیم ملی در 7بازی با مربیان ایرانی آمار یک برد (با طالبی مقابل آمریکا)، 2تساوی (تساوی مقابل اسکاتلند در سال 1978با حشمت‌خان و همین بازی با نیوزیلند) و ۴باخت را ثبت کرده است.