کودکان میناب در قلب ما زندهاند
زهرا کیانی، دختری که از یک روستای کوچک به بالاترین سکوهای جهانی رسید میگوید عشق به میهن و تالو، انگیزههای اصلی او هستند
میثم کریمی
برای یک ورزشکار بهخصوص اگر زن باشد، دیدهشدن موضوع مهمی است. زهرا کیانی، سالها تلاش کرده. از 8سالگی تا امروز که در 26سالگی است، 17مدال جهانی و آسیایی گرفته که مهمترین آنها طلای قهرمانی جهانی بوده. حالا این تلاشها و مدالها دیده شدهاند. کیانی که در ووشو و تالو، تاریخیترین مدالها را به دست آورده، با رأی مردم، بهعنوان ورزشکار برتر سال انتخاب شده و حالا او این عنوان شیرین را به دختران شهید میناب و خانوادههایشان تقدیم کرده.
بهترین ورزشکار سال1404؛ این عنوانی است که بهتازگی به شما دادهاند. این انتخاب مردم بوده. فکر میکنید چرا به شما رأی دادند؟
من از ۸سالگی عضو تیم ملی بوده و از ۱۰سالگی در مسابقات برونمرزی شرکت کردهام و در این مدت همیشه با مردم در ارتباط هستم و آنها حمایتم کردهاند. امسال برای سومینسال پیاپی در برنامه قهرمان ایران نامزد شدم؛ سال1402 بابت مدال نقره بازیهای آسیایی هانگژو، سال1403 بهخاطر مدال طلای آسیا که نخستین طلای تاریخ ایران در بخش تالو بود و سال1404 هم بابت طلای جهانی که باز هم مدال تاریخی بود. مردم هم لطف داشتند و من را انتخاب کردند.
داشتن 17مدال جهانی دلیل مهمی برای این انتخاب است، اما به هر حال زنان کمتر در افکار عمومی شناخته شدهاند و این انتخاب نوید اتفاقات خوب را میدهد. این را چطور میبینید؟
ما در این برنامهها برابری جنسیتی را رواج میدهیم. این اتفاق این نوید را میدهد که زنان ما همتراز با مردان میتوانند در برنامههای ورزشی حضور پیدا کنند. اگر بخواهم فقط درباره نقش خودم و مدالهایم روی جامعه دختران صحبت کنم، باید بگویم هر موقع من مدال تاریخی گرفتهام، خانوادههای زیادی را دیدهام که مشتاق بودهاند دخترانشان در رشته ما فعالیت کنند، درحالیکه قبلا افکار عمومی خیلی این رشته را مناسب دختران نمیدانست. در کنار آن، خود دختران ما وقتی میبینند یک دختر از همین جامعه، با شرایط سخت و با همان داشتههایی که آنها دارند، توانسته موفق شود، بهخودشان میگویند زهرا توانست غیرممکن را ممکن کند، پس ما هم میتوانیم. برگزاری این برنامهها و تقدیر از یک زن ورزشکار میتواند این خودباوری را به بقیه بدهد که آنها میتوانند وارد این حیطه بشوند، سخت بجنگند و به چیزی که میخواهند برسند.
چقدر فعالیت در فضای مجازی را برای این دیدهشدن تأثیرگذار میبینید؟ صفحه فعالی در اینستاگرام دارید.
فضای مجازی را خیلی مؤثر میبینم. در گذشته مسابقات ما کمتر از تلویزیون ملی پخش میشد و نسبت به این رشته شناخت چندانی وجود نداشت و من تلاش کردم در صفحه شخصیام، آن را معرفی کنم. من با این رشته رشد کردم. تا حالا تالو به من خدمت کرده و امروز وظیفه من است که به آن خدمت کنم تا جایی که میتوانم نمادی از این رشته باشم. هدفم از فعالیت در فضای مجازی هم همین است.
ورزشکار برتر سال شدن، کار شما را سختتر نمیکند؟
من کلا در مورد کارم به خودم سخت میگیرم و این عنوان قطعا مسئولیت من را بیشتر میکند و تلاش من هم باید مضاعف شود. همیشه سر تمرین و مسابقات سعی میکنم بهترین عملکردم را به نمایش بگذارم. فقط دنبال دستاورد نیستم چون در رشته ما همهچیز غیرقابل پیشبینی است و نمیتوانیم قول صددرصدی مدال بدهیم و نخستین و کوچکترین خطا میتواند از مدال محرومت کند. پس من در بخشی که به خودم مربوط است، تمرین و مسابقه، تلاش و ازخودگذشتگی، نه 100 که 180درصد توان میگذارم که اگر مدال هم نگرفتم، جای پشیمانی برای خودم نگذارم و پیش خودم و خدای خودم خیالم راحت باشد که بهعنوان یک سرباز تا لحظه آخر برای سرزمینم جنگیدم و توانم را گذاشتم.
شما قهرمانی جهان دارید و حالا چه میدان و سکویی است که به شما انگیزه ادامه دادن میدهد؟ امیدی به المپیکیشدن هست؟
تا چند سال پیش سکو و مدال برایم انگیزه بود، ولی از یک سنی به بعد عشق به تالو و میهن، انگیزه حقیقی من شد و اگر مدال هم نگیرم، باز بلند میشوم، میجنگم وتلاش میکنم بازیکن بهتری باشم. انگیزه من خوشحالکردن مردم کشورم و پیشرفت در تالوست.
از 10سالگی در سطح بینالمللی مسابقه میدهید. در سطح بالا ماندن در این مدت سخت نیست؟
همیشه به اوج رسیدن راحتتر از در اوج ماندن است. وقتی یکبار قلهای را فتح میکنی انتظارات خیلی زیاد میشود، بهخصوص در رشته ما که فشار بیشتر روی بازیکن است و یکبار در یک دقیقه و ۳۰ ثانیه فرصت داری که یک اجرا داشته باشی و کوچکترین لغزش و خطا قابل جبران نیست. من تلاش میکنم و نتیجه را به خدا میسپارم. اگر خدا تصمیم بگیرد برای زهرا در این مقطع باخت بهتر از برد است، ظرفیت این را دارم که بپذیرم و دوباره تلاش کنم. این نگاه فشار روانی مسابقه و در اوج ماندن را برای من کم کرده است.
از جنگ هم صحبت کنیم. اتفاقات چند وقت اخیر چقدر روی ورزش شما تأثیر منفی گذاشت؟
نمیشود گفت جنگ بیتأثیر بوده. به هر حال در روزهای جنگ تعدادی از اماکن ورزشی تعطیل شدند و خیلی تمرین نداشتیم. حتما این شرایط روی مسابقات برونمرزی تأثیر میگذارد، چون ورزشکاران سر هزارم امتیاز رقابت میکنند و کوچکترین چیز میتواند تأثیرگذار باشد ولی ما صدمان را میگذاریم و نتیجه را به خدا واگذار میکنیم. خدا همیشه هوای ما ایرانیها را داشته و من حضورش را خیلی احساس کردهام و امیدوارم در بازیهای آسیایی کنار تکتک ورزشکاران ایرانی باشد و بتوانیم اسم ایران عزیزمان را در صدر نگه داریم.
چقدر اتفاقات جنگ برای شما بهعنوان یک ایرانی آزاردهنده بود؛ کشتهشدن بچههای میناب، آسیبدیدن ورزشگاهها و... .
قطعا آزاردهنده بود، بهخصوص کودکان مظلوم میناب که بیگناه شهید شدند. آنها در حال سوادآموزی و علمآموزی بودند و قرار بود آیندههای کشور ما باشند و یک روزی به مردم خدمت کنند. ما باید همیشه یادشان را زنده نگه داریم و آنها همیشه در قلب مردم ایران زنده هستند. من هم عنوان بانوی برتر ورزش سال ایران را به دختران میناب و خانوادههای داغدارشان تقدیم کردم و امیدوارم مرهمی بر دل این عزیزان باشد.
در این سالها خانواده حامی بودهاند؟
برای قهرمانشدن یک نفر مثلث مربی، ورزشکار و خانواده را داریم که هر کدام از این بخشها معیوب باشد، قهرمانشدن، تقریبا غیرممکن است. من خانوادهای حامی دارم و با اینکه دختری از یک روستای خیلی کوچک در توابع چهارمحال و بختیاری هستم، اما پدر و مادرم همیشه گفتهاند تو میتوانی و از پسش برمیآیی و ما همیشه کنار تو هستیم و اگر امروز این عنوان را کسب میکنم، بهخاطر این است که خدا این را برای خانواده من خواسته نه فقط برای خودم. خانواده من خیلی سختی کشیدهاند. من تکفرزند هستم و از 8سالگی تا امروز سالانه 4-5ماه کنار آنها نبودهام و آنها خیلی اذیت شدهاند. من همیشه دستبوس آنها هستم. البته از حمایتها و مدیریت فدراسیون هم ممنونم.
