علیرضا یوسفی وزنهبرداری که هم رکوردجهانی را شکست و هم طلای آسیا را گرفت از مردم و جنگ میگوید
خواستم مظلومیت بچههای میناب را نشان دهم
میثم کریمی
یک جاهایی هست که فقط باید بهخودت فکر کنی، جایی مثل سکوی قهرمانی، آنجا فقط کارهایی که کردهای، زحماتی که کشیدهای، آرزوهایت، سختیهایی که داشتهای، آینده و برنامهات و... از ذهنت میگذرد، فوقش شاید بتوانی به فکر اطرافیانت باشی، به آنهایی که در روزهای سخت کنارت بودند و برایت زحمت کشیدهاند؛ پدر و مادر و... اما بعضیها متفاوتند، انگار «خود»شان خیلی اهمیتی ندارند، توجه آنها به بالاتر از سکو و بالاتر از قهرمانیای است که بهدست آوردهاند و انگار برای یک هدف بزرگتر است که روی آن سکو پا گذاشتهاند. یکی از این آدمها علیرضا یوسفی است؛ پسر جوانی که چند روز پیش سنگینترین وزنهها را بالای سرش برد و رکورد جهانی را شکست، مدال طلا گرفت، نظر دنیا را بهخودش جلب کرد، اما او بیشتر از مدال و رکورد میخواست، او توجه جهانیان را میخواست اما نه برای خودش که برای جملهای که روی پیراهنش نوشته بود: «شهدای میناب 68». این کار پسر ایران فراتر از ورزش بود، او باید از خودش میگفت از مصدومیتش، از روزهای سخت جراحی و 19ماه دوره نقاهت و حسرت تمرین و مسابقه، اما او از میناب، از شهدایش و از کودکانش گفت تا نشان بدهد، ورزش فقط رکورد و مدال نمیخواهد، جوانمردی و ازخودگذشتگی هم میخواهد.
بازگشت به صحنه با مدال طلای آسیا و از آن مهمتر ثبت رکورد جدید جهانی در حرکت دوضرب. در این مدت چه اتفاقاتی افتاد ؟
2ماه قبل از مسابقات قهرمانی جهان بحرین بود که مینیسک پایم آسیب دید و همزمان زانویم هم مصدوم شد. مجبور شدم جراحی کنم و یک مدتی هم فیزیوتراپی داشتم. خدا را شکر روند درمانی خوب پیش رفت و البته در این مدت حمایتهای فدراسیون هم از من دریغ نشد. این حمایتها به من دلگرمی میداد. تمرینات و بدنسازی خوب پیش رفت و توانستم خودم را به شرایط خوبی برسانم. البته هنوز مشکلاتی هست ولی خیلی جدی نیست.
پیشبینی میکردی رکورد بزنی و طلا بگیری؟
برای این مسابقات 4ماه فرصت تمرین داشتیم که کم بود. برنامه اصلی من برای بازیهای آسیایی ناگویاست، برنامهای برای قهرمانی آسیا نداشتم. فدراسیون جهانی از فدراسیون ایران خواست 2ورزشکار معرفی کند و فدراسیون هم صلاح دید من و نصیری در این رقابتها شرکت کنیم. من در تمرینات 10کیلوگرم کمتر وزنه میزدم اما در مسابقه خوب بودم.
همیشه برعکس است؛ در تمرینات بیشتر وزنه میزنید.
بله همینطور است ولی من در مسابقات روحیهام بالاست و آدرنالین هم خیلی ترشح میشود و عملکرد بهتری دارم. لطف خدا و دعای مردم هم همراهی کرد و توانستم خوب وزنه بزنم.
خودت خواستی رکورد بزنی یا کادر فنی ؟
من در انتخاب وزنهها دخالتی نداشتم.
این یک شروع خوب و امیدوارکننده است. میتوانیم امیدوار باشیم که عنوان سنگینتر مردان جهان دوباره به ایران برگردد؟
همه تلاش من این است که تمرین کنم تا مدالهای المپیک و جهانی را بگیرم و خواستههای مردم را برآورده کنم. یک لحظه هم از این هدف دست نمیکشم.
این توانایی را در خودت میبینی که روی سکوی قهرمانی المپیک بروی؟
میبینم که دارم برایش تلاش میکنم. آدم به امید زنده است.
شرایطجنگ تأثیر منفی روی آماده شدن تیم نگذاشت؟
ما حدود یکماه تعطیل بودیم و تمرین نکردیم اما بعد از آن در اردبیل اردو داشتیم و همهچیز روی روال پیش رفت.
تمرین کردن با بهداد سلیمی که هموزن شماست و روی سکوهای جهانی و المپیک رفته، چطور است؟
تجربه خوبی است. آقا بهداد خودش هم مثل من جراحی مینیسک داشته و خیلی خوب شرایط من را درک میکرد و همهچیز را کنترلشده پیش میبرد. در کل تجربیات زیادی در هر زمینهای دارد و این خیلی به من کمک میکند. آقا بهداد بعد از جراحی خودش را به المپیک و جهانی رساند و میداند که الان ما باید چه روندی را طی کنیم. لطف خدا نصیب حال من شده و طبق دستورات سرمربی تیم پیش میروم.
موضوعی که در قهرمانیات خیلی به چشم آمد، لباسی بود که به یاد بچهها و دیگر شهدای میناب به تن کرده بودی. چطور این تصمیم را گرفتی.
آنها فرزندان این سرزمین بودند و شهید شدن آنها خیلی ناراحتکننده بود. آنها هیچربطی به جنگ نداشتند و من فقط خواستم مظلومیت این بچهها را به دنیا نشان بدهم و دنبال چیزی غیراز این نبودم.
