سکوت فیفا ادامه دارد!

کمتر از ۳۰‌روز تا آغاز بزرگ‌ترین ضیافت فوتبال جهان در سال ۲۰۲۶ باقی مانده، اما بوی باروت سیاست، عطر چمن ورزشگاه‌های آمریکا را تحت‌الشعاع قرار داده است. درحالی‌که هواداران عراقی پس از ۴۰‌سال انتظار، خود را برای تقابل با غول‌هایی چون امباپه و هالند آماده می‌کردند، یک «نه» قاطع از سوی وزارت امور خارجه آمریکا، شوکی ویرانگر به اردوی شیرهای بین‌النهرین وارد کرد. داستان از جایی تلخ شد که نام ابراهیم بایش و مهند علی، ستاره‌هایی که سال‌ها لرزه بر تن خط دفاعی رقبای آسیایی انداخته بودند، در لیست سیاه ویزا قرار گرفت. غالب الزاملی، عضو هیأت‌رئیسه فدراسیون عراق، با لحنی آمیخته به خشم و ناامیدی از کارشکنی پرده برداشت. ۵‌ستاره کلیدی، درست در لحظه‌ای که باید چمدان‌های خود را برای نبرد با فرانسه و سنگال می‌بستند، پشت دیوارهای بلند بوروکراسی واشنگتن جا ماندند. ادعاهای پیشین مارک روبیو مبنی بر عدم‌محدودیت برای ورزشکاران، حالا شبیه به یک شوخی تلخ به‌نظر می‌رسد.
اما این سونامی سیاسی، ساحل فوتبال ایران را هم آرام نگذاشته است. لغو ویزای عراقی‌ها، زنگ خطری جدی برای فدراسیونی است که پیش از این هم با دلهره به لیست مسافران آمریکا می‌نگریست. حضور ستاره‌هایی چون مهدی طارمی و شجاع خلیل‌زاده که سابقه گذراندن خدمت سربازی در سپاه را دارند، حالا به پاشنه آشیل تیم ملی بدل شده است. در این میان، سکوت معنادار فیفا گزنده‌تر از هر تحریمی است. نهاد حاکم بر فوتبال جهان که همواره شعار «جدایی سیاست از ورزش» را سر می‌دهد، در برابر تهدیدات علنی رئیس‌جمهور آمریکا و زیر سؤال رفتن امنیت کاروان ایران، تنها تماشاگر است. به‌نظر می‌رسد در جام‌جهانی ۲۰۲۶، میزبان نه‌تنها قوانین بازی، بلکه لیست بازیکنان را هم دیکته می‌کند. اگر پادرمیانی فیفا فراتر از نامه‌نگاری‌های تشریفاتی نرود، این تورنمنت نه یک رقابت ورزشی، بلکه به نمایش قدرتی بدل خواهد شد که در آن، توپ فوتبال زیر چکمه‌های سیاست له می‌شود. آیا اینفانتینو جرأت ایستادن مقابل میزبان را خواهد داشت، یا جام جهانی ۲۰۲۶ به جای خاطره‌سازی، به نماد تبعیض فوتبالی تبدیل می‌شود؟ روزهای جنجالی در راه است؛ روزهایی که شاید در آن، برنده بازی نه در زمین مسابقه، بلکه در اتاق‌های تاریک واشنگتن تعیین شود.