تحولات دفاعی در کارنامه بازیگری
علیرضا محمودی؛ روزنامهنگار
مسعود کیمیایی یکبار پرویز پرستویی را با صفت بازیگر فیلمهای دفاعی توصیف کرده بود. منظور کارگردان کهنهکار از این صفت، اشاره به اهمیت شمایل پرستویی در تحولات تاریخ سینمای دفاعمقدس در طول بیش از 4دهه سابقه تولید آنهاست. این بازیگر از ابتدای دهه 1360با تولیدات سینمای جنگی ایران همراه و در برخی از مهمترین آنها بازیگر نقش اول مرد بوده است. کارنامه پرستویی این ویژگی بینظیر را دارد که با توضیح نقشهایش در این فیلمها میتوان تحولات نگرش سازندگان فیلمها به جنگ 8ساله را مرور کرد و فراز و فرود ژانر را با این نقشها توضیح داد.
در دهه 1360پرستویی با بازی در فیلم «دیار عاشقان» (1362) حسن کاربخش اهمیت نیروهای مردمی در جبههرا که یکی از ارکان دفاع بود مجسم میکند و با بازی در فیلم «پیشتازان فتح» (1363) ناصر مهدیپور وجه حماسی و جنگاوری رزمندگان در جبههها را روایت میکند؛ 2گرایش مهم فیلمهای جنگی که همزمان با جنگ پدیدار شدند. در دهه1370انتقاد از بیتوجهی به رزمندگان و فضای جنگ مهمترین وجه فرهنگی محصولات دفاعمقدس بود. پرستویی بازیگر مهمترین فیلمهای این جریان بود: «آژانس شیشهای»(1376) و «موج مرده» (1379) هر دو ساخته ابراهیم حاتمیکیا. در دهه1380فیلمسازان 2نوع فیلم جنگی میسازند؛ فیلمهایی درباره فراموشی رزمندگان و ایثار آنها. پرستویی با بازی در
«دیوانهای از قفس پرید»(1381) احمدرضا معتمدی، «پاداش سکوت»(1385) مازیار میری و «سیزده 59»(1389) سامان سالور شمایل رزمندگان فراموش شده است. فیلمهای نوع دوم روایت تازهای از تاریخ جنگ دارند که «دوئل»(1382) احمدرضا درویش و «به نام پدر»(1384) حاتمیکیا از مهمترین این فیلمها هستند.
در دهه1390پرستویی هم در فیلم انتقادی «خرس»(1390) خسرو معصومی حضور دارد و هم بازیگر فیلمهای نسل جدید دفاعمقدس است که پایهگذار جریان فیلمهای ارگانی میشود؛ «مهمان داریم»(1391) محمدمهدی عسگرپور و «بادیگارد» (1394) حاتمیکیا. هیچ بازیگری در سینمای بعد از انقلاب چنین موقعیت یکهای در هیچ ژانری ندارد. او واقعا بازیگر دفاعی است.
