تولد خلیج‌فارس

در دوره پایانی کواترنری یا همان عصر یخبندان بود که تغییرات اقلیمی و ذوب یخچال‌ها موجب بالا آمدن سطح آب دریاها شد؛ با بالا رفتن سطح آب اقیانوس هند و دریای عمان، آب به‌تدریج به فلات ایران و شبه‌جزیره عربستان نفوذ کرد و بخش بزرگی از خشکی‌های میان آنها زیر آب رفت. این فرورفتگی پهناور بعدها به نام خلیج‌فارس شناخته شد.‌خلیج‌فارس درواقع بخشی از یک پدیده ژئومورفولوژیک بزرگ‌تر به‌نام «کمان زاگرس» است. حرکات پوسته زمین در منطقه زاگرس و برخورد صفحه‌ عربستان با صفحه ایران باعث ایجاد فرورفتگی‌هایی در جنوب ایران شد که بستر این خلیج را شکل دادند. در دوران‌ بعدی، رسوب‌گذاری از سوی رودخانه‌های بزرگی مانند کارون، دجله و فرات به‌تدریج به شکل‌گیری سواحل فعلی خلیج‌فارس انجامید.‌پیشینه زمین‌شناسی خلیج‌فارس نه‌تنها درباره پیدایش آن توضیح می‌دهد، بلکه دلیل غنای منابع نفت و گاز این منطقه را نیز آشکار می‌کند. میلیون‌ها سال رسوب‌گذاری و تجمع مواد آلی، بستری غنی برای ذخایر عظیم انرژی در این ناحیه فراهم کرده است.