نگاه
حفظ سایت‌موزه‌های جنگ
آیا مدرسه میناب و برخی سازه‌های غیرنظامی خبرساز که در جنگ تحمیلی سوم آماج موشک و پرتابه‌های دشمن قرار گرفتند باید پاکسازی و نوسازی شوند؟ اصلا این امکان که آنها را به همان شکل حفظ و تبدیل به یک سایت موزه کرد وجود دارد؟ در خرمشهر که از جنگ 8ساله عراق علیه ایران خسارت زیادی دید بسیاری از ساختمان‌ها و بناهای باقیمانده از جنگ با همان شکل و شمایل جنگی حفظ شده‌اند و به‌گفته کارشناسان این اقدام کمک به ماندگاری حافظه تاریخی از مقطعی خاص در کشور دارد.
علیرضا قلی‌نژاد پیربازاری، عضو ایکوم ایران وابسته به شورای جهانی موزه‌ها در این‌باره گفته است: تعارض میان بازگشت سریع به زندگی عادی و حفظ نشانه‌های جنگ یک واقعیت جهانی است نه امر کاذب.
او درباره بازسازی آوارهای جنگ با بررسی موردی «مدرسه میناب» توصیه کرد: آثار و شواهد حمله صورت گرفته به مدرسه میناب نباید از بین برود چون همان چیزهایی است که می‌تواند موجب عبرت‌گیری شود و باید به «حافظه مردم» احترام گذاشت. قلی‌نژاد با اشاره به حفظ آثار تخریب شده از جنگ در اروپای پس از جنگ جهانی دوم که اکنون نیز به همان صورت باقی مانده است، گفت: در مورد مدرسه میناب معیارهای ثابت یادآوری گذشته و حفظ اصالت، در بازسازی و زیاده‌روی‌نکردن در مرمت این اثر ضروری است. این عضو ایکوم ایران گفته است: باید میان بازسازی نمایشی، تخیلی یا صرفا هنری و بازسازی مبتنی بر حقیقت و اصالت تمایز قائل شد. آنچه اهمیت دارد، این است که در کنار توجه به جنبه‌های کالبدی، «خاطره‌های پنهان» و «حقیقت تاریخی» نیز حفظ و منتقل شود. در نهایت، این رویکرد زمانی موفق خواهد بود که هم به حافظه جمعی احترام بگذارد، هم از تجربه‌های جهانی بهره بگیرد و هم با مشارکت واقعی مردم همراه باشد.
