چرا توییت ترامپ سرکاری است؟

محسن مهدیان؛  مدیرمسئول

   اوضاع به شکل جذابی خیلی خوبه. چرا؟ توییت‌های دونالد ترامپ را بخوانید و بخندید. همین که گفته «تمدن ایران امشب یک‌جا فرو می‌پاشد».
این جمله جدید نیست. قبلا هم از این حرف‌ها زده؛ مثل اینکه «اسم ایران را عوض می‌کنم» یا «نقشه‌اش حذف می‌شود».
   حتما عده‌ای هم ناخواسته حرف از حمله
هسته‌ای می‌زنند.
اما اینها بافته است؛ شوخی است، جنگ روانی است.
اینکه ترامپ مدام عقب‌نشینی کرده، دلیلش روشن است: از 48ساعت به 5روز و 10روز و 2روز و یک روز و... عملا چاره‌ای ندارد.
   اما اجازه بدهید ماجرا را جور دیگری ببینیم.
یک سؤال: اگر بخواهد حمله اتمی کند چرا تا حالا نکرده است؟ پایبند به چیزی است؟ اصلا اگر قرار است کشتار مردمی راه بیندازد، چرا هزاران برابر آنچه تا الان کرده انجام نداده است؟ نمی‌توانست؟ 
خیر. نتیجه نمی‌گرفت. بیشتر هم هزینه می‌داد. الان هم همان حکم برقرار است.
   یک پاسخ سرپایی و ساده این است که در یک نمونه پاسخ ایران در زدن دیمونا یعنی عملا محو اسرائیل؛ حتی فراتر. البته ایران نیاز به زدن دیمونا هم ندارد. خیلی گزینه‌های دم‌دست‌تری وجود دارد که حکم سلاح هسته‌ای و کشتار گسترده دارد؛ مثلا همین موشک‌های بارانی یا خوشه‌ای.
   اما الان مسئله اصلی ترامپ چیست؟
نه آوار‌شدن اسرائیل، نه حتی آسیب‌دیدن تأسیسات کشورهای خلیج. پس چیست؟
ترامپ الان، برخلاف آنچه مدام می‌گوید، مسئله‌اش تنگه هرمز است؛ همان نقطه‌ای که باعث شد افسار پاره کند، جیغ بکشد و فحش بدهد.
چرا؟ ساده است؛ قیمت انرژی و تمام وابستگی‌هایش.
همین یک قلم، دنیا را مقابل او قرار می‌دهد. مردم خودش بدتر.
   حالا چه باید بکند؟
باید شروط ایران را بپذیرد.
راه دیگری نمانده.
کشورهای دیگر به او پشت کرده‌اند. داخل کشور خودش پر از اختلاف است. کشورهای عربی هم بی‌اعتماد شده‌اند؛ هم پول دادند، هم چوب خوردند و هم پیاز خوردند و هم تهش ماتحت ترامپ را رفتند و ماچ کردند.
اما او به این سادگی نمی‌تواند شروط ما را بپذیرد؛ بپذیرد یعنی آمریکا برای همیشه تمام می‌شود. یک آمریکاست و یک تکبرش؛ تکبرش را بزنی، تمدن او به معنی واقعی کلمه نیست و نابود می‌شود.
   پس باید طوری روایت کند که «پیروز» بیرون آمده.
چطور؟ با زدن زیرساخت؟ با حمله هسته‌ای؟
هیچ‌کدام.
فکر می‌کنید چرا برای نخستین‌بار که تاسیسات را زدیم، عقب‌نشینی کرد و گفت دیگر تکرار نمی‌شود؟ عاشق چشم و ابروی ما بود؟ یا وجدان‌درد گرفته بود؟ هیچ‌کدام. ترسید نفت و گازی نماند که از تنگه عبور کند. دقت کنیم همان چیزی که زدیم یک‌پنجم گاز قطر را متوقف کرد. اینجا بود که به غلط‌کردن افتاد. دیروز هم تاسیسات بزرگ نفتی زدیم.
   چیزی که از آن می‌ترسد پاسخ متقابل ایران است و این‌بار روی تأسیسات نفتی و گازی؛ یعنی هر‌قدر نگران تنگه بوده است حالا صدها برابر بدتر می‌شود. دیگر با مذاکره و آمدن ناتو هم درست نمی‌شود.
ترامپ یک راه بیشتر ندارد. آن‌هم قطعا عقب می‌نشیند.
اما یک داستان می‌سازد؛ مثل اصفهان‌ که در انتقال اورانیوم شکست خوردند و گفتند «برای نجات خلبان آمده بودیم».
برای همین هم این یکی دو روز، اسرائیل دارد آخرین دست‌وپاهایش را می‌زند؛ شبیه 2روز آخر جنگ 12‌روزه. در هر جنگی شدت آتش یعنی پایان آتش.
   این ضربه‌ها هزینه دارد، بله، اما مهم نیست. همه‌اش جبران می‌شود. براساس گزارش دقیق کارشناسان این صنعت، همه‌اش در کوتاه‌مدت و میان‌مدت قابل برگشت است که آن‌هم از عوارض و هم از تنگه هزینه‌‌اش برمی‌گردد.
خلاصه؛ از این اهن و تلپ‌ها نترسید؛ این تهدیدات یعنی پیروزی.
   به شکل اعجاب‌برانگیزی همه‌چیز به نفع ماست:
افکار عمومی دنیا علیه اوست.
افکار عمومی کشور خودش علیه اوست.
داخل کشور خودش دچار اختلاف شدید است.
به هیچ‌کدام از اهدافش نرسیده.
رسانه‌های دنیا علیه اویند.
جبهه مقاومت کاملا احیا شده.
داخل ایران، برخلاف همه نقشه‌ها، منسجم‌تر از همیشه است.
بی‌آبرویی کامل در عرصه نظامی رقم خورده.
منافقین و نفوذی‌ها شناسایی و مهره‌های دست‌ساز مثل پهلوی برای همیشه تمام شدند.
کشورهای منطقه به هوش آمده‌اند و مسیر به سمت اخراج آمریکا می‌رود.
پساجنگ زیباتر است.
سایه جنگ برداشته می‌شود.
ایران وارد یک نقطه جدید در منطقه و جهان می‌شود.
با یک قدرت جدید مواجهند.
رشد اقتصادی و درآمد در راه است.
تحریم بی‌اثر می‌شود.
و اینها فقط بخشی از ماجراست… ادامه‌اش را خودتان بشمارید.
تا پیروزی نهایی یک یاحسین دیگر باقی است.