گفتوگو
این حضور مردم درتاریخثبتخواهدشد
منوچهرمحمدی میگوید این روزها یک اجماع ملی میان مردم شکل گرفته است
شقایقعرفینژاد | روزنامهنگار
منوچهر محمدی، تهیهکننده شناختهشده و فعال سینما میگوید در این روزهای جنگ نگرانی خاصی ندارد و امیدوار است خیلی زود با پیروزی این جنگ را پشت سر بگذاریم.به گزارش همشهری آنلاین، منوچهر محمدی علاوه بر تهیهکنندگی فیلمهایی مثل حوض نقاشی، میهمان داریم، اکسیدان و طلا و مس در وزارت ارشاد هم نقش مدیریتی داشته است. او معتقد است اینکه مردم در شرایط جنگی نه به فروشگاهها هجوم بردهاند و نه از کشور فرار کردهاند، پدیدهای استثنایی است که باید بعدها باید مورد بررسی جامعهشناسان قرار بگیرد. با او درباره شرایط این روزها و وضعیت سینما صحبت کردیم.
در این روزهای خاص چه حسهایی را تجربه میکنید؟ چه فکری میکنید؟
آنچه مشخص است این است که تجاوزی به کشور ما صورت گرفته و مشخص است قصدش نابودی ایران بوده است. این شعار خوشخیالانهای که ترامپ روز اول مطرح کرد و میگفت برای نجات مردم و حمایت از آنها حمله کرده، با عملکردی که الان از خودش نشان میدهد، هیچ سنخیتی ندارد. از بین بردن بیمارستانها، مدارس، دانشگاهها و آثار تاریخی هیچکدام با شعاری که میداد، همخوانی ندارد. همینطور حمله به مناطق مسکونی و ازبینبردن مردم بیگناه. این حرفهای چند روز اخیرش و تهدید به حمله به زیرساختها هم بهنظرم اوج یک جور وحشیگری مدرن است. بهنظرم یک عصبیت فروخورده است که سر باز کرده و تمام نهادهای بینالمللی هم که ظاهرا کارشان این است که حداقل ابراز تأسف و نگرانی کنند، دچار خفقان تاریخی شدهاند و سکوت کردهاند. اتفاقی هم که از این طرف در ایران در حال جریان است، اوج شکوه و اقتدار است. من فکر میکنم حضور سیوچندروزه مردم در خیابانها در تاریخ ثبت خواهد شد. معمولا در کشورهایی که از این دست اتفاقهای بهشدت تلخ و بیرحمانه و کشتار بیحسابوکتاب رخ میدهد، موج عظیمی از مهاجرت شکل میگیرد. نمونه آخرش سوریه است که دیدیم که بعد از اتفاقاتی که در آنجا رخ داد، بخش زیادی از مردم به ترکیه و لبنان رفتند. ولی الان یک علامت سؤال جدی برای دنیا پیش آمده که چرا ایرانیان فرار نمیکنند؟ نهتنها در کشورشان ماندهاند، بلکه هر شب در خیابان بودهاند. بهعنوان یک عضو کوچک در این چند شب که در خیابان حضور داشتهام، دیدهام شببهشب تعداد آدمها با گرایشها و دیدگاههای مختلف بیشتر میشود. بهنظرم یک اجماع ملی شکل گرفته و آن این است که مردم احساس کردهاند قصد دشمن ازبینبردن موجودیت ایران است. بچههای نیروهای مسلح هم با هوشیاری کارستانی انجام دادهاند. امیدواری این است که هرچه زودتر این قائله را با پیروزی به سرانجام برسانیم.
مهمترین چیزی که نگرانش هستید، چیست؟
نمیخواهم خوشخیال باشم، ولی واقعا نگران چیزی نیستم. هر انسانی مجموعه نگرانیهایی دارد و در شرایط بحرانی این نگرانیها به نسبت آدمها فرق میکند. یکی از ترسها نگرانی از گرسنگی و قحطی است. ولی الان میبینیم تقریبا از این نظر چیزی با زمان قبل از جنگ تفاوت نکرده است. به گمانم این پدیده عجیب است. معمولا در این مواقع کمبودهایی بهوجود میآید و مردم واکنشهای غیرارادی دارند. اما در اینجا شاید فقط در چند ساعت اول پمپبنزینها شلوغ شد که طبیعی
هم هست.
در مورد وضعیت آسیبدیده سینما چه نظری دارید؟
سینما از دیماه هم وضعیت خوبی نداشت و حالا هم یک اکران نوروزی شکست خورده داشته است. من در 2پردیس سینمایی در تهران سهم اندکی دارم. عملا از دهم اسفند این پردیسها تعطیل شد و تا حالا هم تعطیل است. بههرصورت همانطور که شهربازی و مدرسه در روزهای جنگ تعطیل میشود، سینما و تئاتر هم تعطیل میشود یا کمرونق میشود. باید بپذیریم ذهن همه از مسئولان تا هنرمندان و بقیه مردم درگیر این جنگ است. فراغت ذهنی برای رفتن به سینما و تماشای فیلم نیست. هرچند با ابزارهای جدید مردم در خانه هم
میتوانند فیلم ببینند.
فکر میکنید بعدها درباره این روزها فیلمی کار کنید؟
بهطور جدی هم پیشنهاد شده و هم دارم فکر میکنم. ایدههایی در ذهنم هست ولی کار هنر با کار رسانه تفاوت دارد. رسانه باید در لحظه کار کند. ولی کار هنری احتیاج دارد که شما فاصلهای با واقعیت جاری بگیرید تا بتوانید وجوه دراماتیک ماجرا را پیدا کنید. در زمان جنگ ایران و عراق هم آنچه بیشتر برونداد داشت، شعر بود. چه در مداحیها و چه در اشکال دیگر. با فاصله و بعد از جنگ آثاری سینمایی تولید شد که ماندگار هستند. الان هم دوستان هنرمندی که در زمینه موسیقی کار میکنند، بسیار خوب عمل کردهاند. دوستان هنرمند سینمایی هم به فکر هستند و حتما چیزهایی مینویسند تا بعد یک خروجی هنرمندانه داشته باشد.
