سرباز در میدان ‌مردم در خیابان

برنامه کاملا مشخص بود: حمله اجنبی در گام اول، آشوب داخلی و تسخیر مراکز دولتی توسط خائنان در گام دوم و حمله تجزیه طلب ها در گام آخر برای فشار نهایی و احتمالا تجزیه کشور. قرار بود همه چیز در کمتر از یک هفته تمام شود. اما وقتی هر بخشی کار خودش را دقیق و مو به مو انجام دهد، حتی وقتی پای ابرقدرتی چون آمریکا هم به میان بیاید، کاری از پیش نخواهد برد. ایران، نه عراق بود، نه لیبی و نه ونزوئلا و نه هیچ کجای دیگر؛ ایران، ایران بود، ایران است و ایران خواهد بود و خواهد ماند. بخش مهمی از بار مقاومت بزرگ ایرانیان در این روزها و شب ها، به دوش مردم است؛ مردمی که از همان شب های اول و طبق قراری نانوشته، میدان های شهرها را در اختیار گرفتند تا هم عرصه را بر خائنان داخلی تنگ کنند، هم نشان دهند که با وجود همه دلخوری ها، خون خواهند داد اما خاک نه. تا جایی که در این تجمع ها و قرارهای شبانه، حتی شهروندهایی با پوشش های کاملا متفاوت و با عقاید دیگر را می بینیم که در یک عقیده مشترکند: وقتی رهبری داشتیم که برخلاف تبلیغات بیگانه، نه فرار کرد نه تسلیم شد نه التماس آمریکا را کرد و نه حتی پنهان شد، ما چرا پای کار ایران نباشیم و نمانیم؟ و چنین بود که میدان ها به تسخیر ایرانیان درآمد؛ حتی با وجود جنگنده های دشمنی که بالای سرشان بود.