جنجالی به نام «اینترنت پرو»

ساسان شادمان منفرد | روزنامه‌نگار

حتما ماجرای «اینترنت پرو» را خوانده یا شنیده‌اید؛ داستانی که ظرف 72ساعت گذشته سروصدای بسیار زیادی در محافل خبری، خاصه در رسانه‌های حوزه آی‌تی و فناوری به‌پا کرده است. به‌نظر می‌رسد آگهی‌های تبلیغاتی این نوع اینترنت که هنوز به‌صورت رسمی، اسمی هم ندارد و از آن گاه با عنوان «اینترنت پایدار سازمانی» یاد می‌شود، زودتر از خبرش منتشر شد. در اینجا قصد نداریم این موضوع را قضاوت کنیم اما می‌خواهیم نگاهی گذرا به وضعیت ارائه اینترنت بیندازیم و آنچه را که از موضوع «اینترنت پرو» در این روزها دست‌گیرمان شده به رشته تحریر درآوریم.

واکنش‌های متعدد
انتشار گزارشی درباره «اینترنت پرو» با واکنش بسیاری از رسانه‌های کشور روبه‌رو شد. عباراتی مانند اینترنت آزاد، اینترنت طبقاتی، بدون فیلتر و... در این واکنش‌ها به‌وفور مشاهده شد. همه می‌دانیم اینترنت خیلی وقت است که یک کالای لوکس به‌حساب نمی‌آید و باید در اختیار همه افراد جامعه قرار بگیرد اما باید به این موضوع هم توجه داشت که گاه شرایط به‌گونه‌ای نیست که بتوان چنین کاری را انجام داد. در عین حال کسب‌وکارها نیز نباید متحمل خسارت شوند، بنابراین شاید «اینترنت پایدار سازمانی» بتواند یک راه‌حل باشد، هرچند موقت. در جریانات اخیر محدود شدن اینترنت طبیعتا برای کسب‌وکارهای مختلف، دانشگاهیان و... مشکلات عدیده‌ای ایجاد کرد. از همین رو و تا پیش از راه‌اندازی شبکه ملی اطلاعات به‌نظر می‌رسد که راهکارهای موقتی را باید درنظر گرفت. به همین دلیل هم است که افرادی مانند رئیس سازمان نظام صنفی رایانه‌ای کشور (نصر) پیشنهادهایی در ایــــن خـصوص مطـــرح کرده‌اند.

پیشنهاد سازمان نصر
علی حکیم جوادی، رئیس نصر با بیان اینکه در بسیاری از کشورهای جهان برای حمایت از اقتصاد دیجیتال در شرایط بحرانی، اینترنت ویژه و پایدار درنظر گرفته می‌شود به سایت سیتنا گفته است: «ما نیز چنین پیشنهادی را ارائه داده‌ایم و در این زمینه با وزیر ارتباطات گفت‌وگو کرده‌ایم. امیدواریم دیگر با قطعی اینترنت مواجه نشویم اما اگر چنین شرایطی پیش آمد انتظار داریم زیرساختی فراهم شود تا کسب‌وکارهای دیجیتال کمترین آسیب را ببینند.» 

اینترنت طبقاتی اولیه
موضوع اینترنت طبقاتی درحالی در چند سال اخیر مطرح شده که ارائه خدمات اینترنت در سال‌های گذشته هم کمابیش به همین صورت و در اشکال مختلف وجود داشته است. به‌عنوان مثال در اواخر دهه1380، اپراتورهای اینترنت در کشور که تعدادشان هم زیاد نبود، اینترنت 128کیلوبیت در ثانیه را برای مصارف خانگی ارائه می‌کردند و برای دانشجویان مقاطع فوق‌لیسانس، دکتری و برخی مشاغل مانند خبرنگاران و پزشکان با ارائه مدرک سرویس‌های بالاتر ارائه می‌دادند. با این حال در آن زمان صحبت از اینترنت طبقاتی مطرح نبوده و این کلیدواژه هنوز اختراع نشده بود، حتی در ادامه شاهد محدود بودن سرعت دانلود هم بودیم که این موضوع رفته‌رفته برطرف شد. با این حال، تنها راه چاره برای گذر از این وضعیت فیبر نوری و شبکه ملی اطلاعات خواهد بود.

سازوکار اینترنت پرو
تاکنون اطلاعات دقیق و روشنی از سوی مقامات مسئول درباره اینترنت پایدار سازمانی یا همان به‌اصطلاح اینترنت پرو ارائه نشده است. در این خصوص ظاهرا تبلیغات این سرویس‌ها از رسمی‌شدنشان پیشی گرفته‌اند. شاید پرسش دقیق‌تر از مسئولان امر (درصورت تأیید خدمات پرو) این باشد که چگونه و با چه سازوکاری چنین اینترنتی را در اختیار واجدان شرایط قرار می‌دهید؟