دلقک‌بازی در کنفرانس امنیتی مونیخ

حضور رضا پهلوی در کنفرانس مونیخ، آب از لب‌و‌لوچه «وارثان ساواک» سرازیر کرده. نوساواکی‌ها در بزم‌های سایبری خود حضور سرکرده‌شان در مونیخ را فتح‌الفتوح نشان می‌دهند و بابتش در حال شادنوشی هستند.
اما مدتی بعد که این مستی و مستانگی از سرشان بپرد و واقعیت بر آنها عیان شود، می‌فهمند بزمشان از اساس، مایه و مقدار نداشته است.
نشان به این نشان که رضا پهلوی را به سالن اصلی کنفرانس که رهبران اروپا و آمریکا در آن حضور داشته‌اند، راه نداده‌اند؛در عوض به سالنی دیگر هدایتش کرده‌اند تا با کریستین امانپور مصاحبه کند تا سکه یک پول شود. اما چطور؟ 
امانپور وقتی از «لیندزی گراهام» سناتور تندروی آمریکایی پرسید آیا حاضر است از رضا پهلوی حمایت کند، با «نه» بزرگ گراهام مواجه شد.
نوساواکی‌ها اما به دیدار رئیس فرقه‌شان با رئیس‌جمهور اوکراین می‌نازند؛ 2 چهره کاملا شبیه به همدیگر که برای بقا در قدرت، آویزان آمریکا هستند؛ یکی برای غلبه بر روسیه و دیگری برای غلبه بر جمهوری اسلامی ایران.‌ زهی خیال باطل.
سیرک مونیخ به جای خریدن آبرو، به محل آبروبری نوساواکی‌ها و رضا پهلوی تبدیل شده،‌ هر چند خودشان نمی‌فهمند؛ نمی‌توانند که بفهمند.