تدلاسو در لالیگا

رئال‌مادرید دیشب با تیمی بازی کرد که تقریبا یک پای فینال کوپا‌دل‌ری است. رئال‌سوسیداد با سرمربی آمریکایی‌اش - پلگرینو ماتاراتزو- کاملا متحول و مدعی شده و دیدار رفت نیمه‌نهایی جام‌حذفی اسپانیا مقابل اتلتیک بیلبائو را هم برده است. ببینیم این مربی کیست و چه ویژگی‌هایی دارد که او را مثل تد لاسو، مربی آمریکایی سریال طنز موفق نشان می‌دهد؟
رئال سوسیداد همین اواخر و در‌ ماه دسامبر پلگرینو ماتاراتزو را به‌عنوان نخستین سرمربی آمریکایی در تاریخ لالیگا استخدام کرد. برای باشگاه لا رئال، این پیشرو بودن، چیز عجیبی نیست. این همان باشگاهی است که سال۱۹۸۵ جان توشاک، نخستین مربی ولزی تاریخ لالیگا را به اسپانیا آورد. آنها سال۲۰۱۴ به دیوید مویز روی آوردند، به‌عنوان دومین مربی اسکاتلندی در اسپانیا پس از 3دهه از دوران جک والاس در سویا (1986). برای باشگاهی که غرق در سنت و هویت است، لا رئال هرگز از انتخاب‌های غیرمتعارف نترسیده است.
ماتاراتزو، متولد نیوجرسی از والدینی ایتالیایی، از همین دست انتخاب‌هاست و فعلا جواب داده؛ برعکس تجربه سلتیک که ویلفرید نانسی، مربی کانادایی که سابقه موفقیت در لیگ MLS آمریکا را داشت، به‌عنوان سرمربی این باشگاه منصوب و پس از ۸بازی و کسب ۲پیروزی و ۶شکست، روز۵ ژانویه (یعنی ۳۲روز پس از استخدام) اخراج شد.
ماتاراتزو لیاقت این فرصت را داشت. او قبل از اینکه دستیار یولیان ناگلزمان در هوفنهایم شود، با تیم‌های جوانان نورنبرگ کار می‌کرد. سون میسلینتات، مردی که به‌خاطر کشف استعدادها مشهور بود، او را به اشتوتگارت آورد و ماتاراتزو 3فصل را آنجا گذراند. ماتاراتزو در باسک، جان مایسانو را به‌عنوان دستیار آورد که او هم به نخستین مربی استرالیایی شاغل در لالیگا تبدیل شد.
   از زمان روی کار آمدن ماتاراتزو در اواسط دسامبر، سوسیداد به‌طور میانگین ۲.۳امتیاز در هر بازی (۴برد، ۲تساوی و بدون شکست) در لیگ کسب کرده. این آمار تحت هدایت فرانسیسکو تنها یک امتیاز در هر بازی (۴برد، ۴تساوی و ۱۲شکست) بود. در تمام رقابت‌ها، تنها تیم از 5لیگ برتر اروپا که روند شکست‌ناپذیری طولانی‌تری نسبت به سوسیداد دارد (۱۱ بازی، شامل 2 بازی قبل از شروع ماتاراتزو)، لیون تحت هدایت پائولو فونسکا است که ۱۲بازی متوالی را برده.

سوسیداد در آستانه نخستین فینال کوپا دل ری خود از فصل 20-2019 قرار دارد و دومین حضور آنها در 37سال گذشته خواهد بود.

فصل تحولات 
رئال سوسیداد در طول تابستان دستخوش تحولات قابل‌توجهی شد. ایمانول آلگواسیل، که از دسامبر ۲۰۱۸ هدایت تیم را برعهده داشت، با پایان دوران مربیگری‌اش، از این تیم جدا شد. در دوران او بسیاری از مهره‌های کلیدی تیم در 7سال گذشته فروخته شده بودند، ازجمله رابین لو نورماند و میکل مرینو که تابستان۲۰۲۴ به اتلتیکو و آرسنال رفتند و الکساندر ایساک که 2سال زودتر راهی نیوکاسل شد. سپس دردناک‌ترین فقدان از راه رسید؛ مارتین زوبیمندی هم از سواحل سن سباستین جدا شد و به آرسنال پیوست. آنها محصول آکادمی رئال سوسیداد بودند که یکی از بهترین آکادمی‌های اروپا محسوب می‌شود. احتمالا به‌زودی بنات تورینتس و جان گوروتخاتگی هم به باشگاه‌های بزرگ اروپایی می‌روند.

مکتب متفاوت 
سرخیو فرانسیسکو که جانشین آلگواسیل شد، یک دهه را در آکادمی گذرانده و اخیرا در تیم دوم یا ذخیره‌ها در لیگ دسته دوم کار کرده بود، اما در تیم اصلی دوام نیاورد. مارکو رزه از مکتب ردبول و تیاگو موتای ایتالیایی از گزینه‌های جدید بودند اما درنهایت، ماتاراتزو انتخاب شد. از آن زمان سبک تیم به‌هم ریخته و سریع‌تر و بی‌نظم‌تر شده است. تیم بیشتر پرس می‌کند، سریع‌تر می‌دود، برای توپ تهاجمی‌تر می‌جنگد. آنها به‌طور متوسط در هر بازی ۱.۵شوت از حملات سریع می‌زنند. فقط بتیس، ویارئال و رئال‌مادرید آمار بهتری دارند. آنها موقعیت‌های بیشتری هم ایجاد می‌کنند و به گل تبدیل می‌کنند.

تفسیر فضا 
فشار روی دروازه حریفان به حدی است که در بازی قبلی با الچه خودش را نشان داد. در ۱۷بازی لیگ این فصل، ایناکی پنیا، دروازه‌بان الچه، فقط مقابل بارسلونا و سویا پاس‌های بلند بیشتری ارسال کرده است. در آنوئتا، او مجبور شد ۲۹پاس بلند ارسال کند که فقط ۹ تای آنها را به مقصد رساند، یعنی ۳۱درصد موفقیت. این جوهره کار ماتاراتزو است. رئال سوسیداد حریفان را معذب می‌کند درحالی‌که خود در هرج و مرج پیشرفت می‌کند. البته آمار مالکیت توپ و تعداد لمس توپ لا رئال در هر بازی کاهش یافته است. آنها بیشتر عمودی و مستقیم بازی می‌کنند. تحت هدایت آلگواسیل و فرانسیسکو، لا رئال بسیار موقعیت‌گرا بود، اما تیم ماتاراتزو در مالکیت توپ پویاتر و با تغییر شکل بازی می‌کند. بازیکنان به جای اشغال مناطق، فضا را تفسیر می‌کنند.