وقتی دست پیش را می‌گیرند تا پس نیفتند

پارلمان اروپا اواخر هفته گذشته با طرح ادعاهای حقوق بشری ناظر به اغتشاشات اخیر و در اقدامی تبلیغاتی، قطعنامه‌ای دیگر علیه ایران صادر کرد. اما پرسش اینجاست: آیا اروپایی‌هایی که این روزها از حقوق بشر می‌گویند، خود کارنامه‌ای بی‌نقص و قابل دفاع در این حوزه دارند؟ 
آمارها که اینطور نمی‌گویند.
دست‌کم در ۱۳کشور عضو اتحادیه اروپا، ۴۸۸ نفر بین سال‌های ۲۰۲۰تا ۲۰۲۲در جریان بازداشت یا عملیات پلیس جان خود را از دست داده‌اند. این موارد شامل استفاده از سلاح توسط پلیس، خشونت در بازداشتگاه‌ها یا اقدامات مستقیم نیروهای انتظامی بوده است.
این نکته را هم باید درنظر گرفت که آمارها احتمالا کمتر از واقعیت است چون برخی کشورها گزارش‌دهی شفافی در این‌باره ندارند.
از فرانسه، ایرلند، اسپانیا و آلمان که بگذریم در انگلیس (و ولز) نیز وضعیت قابل تأمل است. فقط در فاصله سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ حدود ۹۴٬۹۴۰از پلیس شکایت کرده‌اند؛ شکایاتی که از برخورد خشن و استفاده نامناسب از زور تا رفتار غیرقانونی و تبعیض را دربرمی‌گیرد.
همچنین تحقیقات مستقل نشان می‌دهد در یونان بیش از ۵۰درصد افراد تجربه یا مشاهده خشونت پلیس داشته‌اند؛ این رقم در بلژیک 29/5درصد، در بلغارستان ۳۲درصد و در رومانی ۱۸درصد گزارش شده است.