اگر ایران تضعیف شده، چرا این همه تلاش برای محدودسازی؟

سال‌هاست یک دوگانه تکراری در رسانه‌های غربی دیده می‌شود؛ یک روز می‌نویسند اقتصاد ایران در آستانه فروپاشی است، اعتراضات آن را از پا انداخته و توان منطقه‌ای‌اش تحلیل رفته.
چند روز بعد، همان رسانه‌ها از «تهدید موشکی ایران»، «نفوذ منطقه‌ای بی‌سابقه» و «خطر جنگ چندجبهه‌ای علیه اسرائیل» می‌گویند.
فارن‌افرز از ناکامی فشار حداکثری در تغییر رفتار راهبردی ایران می‌نویسد. اندیشکده‌های آمریکایی درباره افزایش دقت موشک‌های بالستیک ایران هشدار می‌دهند. مقام‌های اسرائیلی از احتمال درگیری همزمان در چند جبهه سخن می‌گویند. همزمان، در واشنگتن بحث «ضرورت مهار برنامه موشکی ایران در مذاکرات» مطرح می‌شود.
سؤال ساده است: اگر ایران فروپاشیده و تضعیف شده، چرا این همه نگرانی امنیتی و تلاش برای محدودسازی آن وجود دارد؟
این تناقض اتفاقی نیست. در جنگ روایت‌ها، باید همزمان «ضعیف نشان بدهی» تا فشار را توجیه کنی و «خطرناک نشان بدهی» تا بودجه نظامی و ائتلاف امنیتی بسازی.
روایت متناقض، خودِ بازتاب قدرت ایران است، وقتی مجبورند هم ضعیف نشان دهند و هم تهدید کنند، یعنی این کشور همچنان ستون اصلی ثبات و بازدارندگی در منطقه است.