بن‌بست!

فوتبال گاهی به طرز بی‌رحمانه‌ای شبیه ‌تراژدی‌های کلاسیک می‌شود؛ جایی که قهرمان داستان تمام ابزارها را برای پیروزی در اختیار دارد، اما دست تقدیر و اشتباهات کوچک، او را به زانو درمی‌آورد. آنچه در ورزشگاه آل‌مکتوم دوبی میان استقلال ایران و الحسین اردن گذشت، دقیقا همین بود؛ نمایشی از برتری مطلق در آمار که درنهایت زیر سایه‌ سنگین شکست یک بر صفر پنهان شد. حالا استقلال ریکاردو ساپینتو در وضعیتی قرار گرفته که باید در خاک اردن، معجزه‌ای را جست‌وجو کند که در امارات از کف داد.

  استقلال بازی را با آرایشی تهاجمی آغاز کرد. ساپینتو که می‌دانست الحسین تیمی فیزیکی و با دفاعی چندلایه است، سعی کرد با استفاده از سرعت علیرضا کوشکی و قدرت تمام‌کنندگی سعید سحرخیزان، خیلی زود به گل برسد. آمار نیمه اول خیره‌کننده بود؛ بیش از ۶۰ درصد مالکیت توپ و ایجاد ۵‌موقعیت جدی گلزنی. اما گویی طلسمی بر پاهای سحرخیزان بسته شده بود. در همان دقیقه‌۸، وقتی کوشکی با یک پاس مینیاتوری او را در محوطه شش‌قدم صاحب توپ کرد، همه آماده فریاد شادی بودند، اما یک کنترل ناشیانه کافی بود تا فرصت طلایی بسوزد. این صحنه، مشتی نمونه خروار بود از آنچه در طول ۹۰‌دقیقه رخ داد؛ تیمی که موقعیت می‌ساخت، اما بلد نبود تیر خلاص را شلیک کند.
  نیمه دوم بازی، فراتر از یک مسابقه فوتبال، به نبردی میان استقلال و تکنولوژی تبدیل شد؛ جایی که هواداران استقلال برای نخستین‌بار با بی‌رحمی مطلق VAR در آسیا روبه‌رو شدند. آسانی، وینگر آلبانیایی استقلال که در طول بازی ستاره میدان بود، روی یک پاس قطری استثنایی از آشورماتوف، دروازه را باز کرد. استادیوم (هرچند با تماشاگرانی اندک) منفجر شد‌ اما داور عمانی پس از بازبینی، گل را به‌دلیل آفساید میلی‌متری رد کرد. تنها ۱۰‌دقیقه بعد، رستم آشورماتوف با یک ضربه سر چکشی تور را لرزاند. باز هم شادی، باز هم امید و باز هم سوت سرد داور. این بار هم آفساید، راه استقلال را بست. این دو صحنه، کمر روانی تیم را شکست؛ تیمی که ۲بار به گل رسیده و هر دو بار با فواصل چند سانتی‌متری مردود شده، به‌سختی می‌تواند تمرکز خود را حفظ کند. الحسین که تا آن لحظه تنها دفاع می‌کرد، از همین «فروپاشی روانی» لحظه‌ای استفاده کرد.
  دقیقه‌۷۸، نقطه پایان آرزوهای استقلال در بازی رفت بود. روی یک توپ‌ربایی در میانه میدان و درحالی‌که مدافعان استقلال برای حمایت از حمله جلو کشیده بودند، توپ به یوسف ابوجلبوش رسید. او از فاصله‌ای نزدیک به ۲۵‌متر، شلیکی را روانه دروازه کرد که نه حبیب فرعباسی و نه هیچ دروازه‌بان دیگری، چاره‌ای برای مهارش نداشت. این گل، مصداق بارز بی‌عدالتی در فوتبال بود. تیمی که ۹۰‌دقیقه حمله کرد، روی تنها موقعیت جدی حریف مغلوب شد. ساپینتو بلافاصله با تعویض‌های تهاجمی مثل ورود نازون و قلی‌زاده سعی در جبران داشت، اما دیوار دفاعی الحسین و درخشش خیره‌کننده‌ یزید ابولیلا، راه را بستند تا بازی با همان تک گل به پایان برسد.
  شکست مقابل الحسین، بار دیگر بحث‌های فنی پیرامون استقلال ساپینتو را داغ کرد. استقلال این فصل، تیمی است که سخت می‌برد. آنها در لیگ برتر هم با وجود ایستادن در رده‌های بالایی جدول، مدام با نوسان روبه‌رو هستند. ساپینتو تیمی ساخته که در مدیریت بحران و استفاده از لحظات، لنگ می‌زند. اصرار به بازی از جناحین و ارسال‌های پیاپی، وقتی مهاجم هدف در روز خوبش نیست، به بن‌بست ختم می‌شود. از سوی دیگر، حواشی مربوط به لیست خروج و ورود بازیکنان، تمرکز را از رختکن گرفته است. وقتی بازیکنی مثل سامان تورانیان به‌دلیل مشکلات اداری از سفر جا می‌ماند.

سؤال بزرگ هواداران این است؛ آیا استقلال می‌تواند در اردن ورق را برگرداند؟ پاسخ به این سؤال، در گرو چند فاکتور حیاتی است.
   استقلال در بازی رفت نشان داد که راه رسیدن به دروازه الحسین را به‌خوبی بلد است. اگر مهاجمان استقلال در بازی برگشت کمی باهوش‌تر عمل کنند و از فرصت‌های ۵۰‌درصدی بهره ببرند، الحسین تیمی نیست که بتواند ۹۰‌دقیقه مقابل فشار استقلال دوام بیاورد.
   بازی برگشت در اردن برگزار می‌شود؛ جایی که هواداران پرشور الحسین جهنمی برای آبی‌ها خواهند ساخت. استقلال نیاز به بازیکنان باتجربه‌ای مثل صالح حردانی و ابوالفضل جلالی دارد تا بتوانند در دقایق ابتدایی، بازی را کنترل کنند و اجازه ندهند حریف روی موج تشویق‌ها سوار شود.
   تیم‌های اردنی متخصص ضدحمله هستند. استقلال در بازی برگشت ناچار به حمله است و این یعنی فضاهای خالی بیشتری در پشت مدافعان ایجاد می‌شود. ساپینتو باید فکری به حال پوشش فضاهای میانی بکند تا دوباره روی شوت‌های از راه دور غافلگیر نشود.
   ساپینتو استاد بازگشت‌های احساسی است. او باید بتواند از نظر روانی تیم را به این باور برساند که شکست یک بر صفر در بازی رفت، پایان کار نیست. استقلال در تاریخ خود بارها نشان داده که تیم روزهای سخت و بازگشت‌های بزرگ است.
   استقلال در دوبی به بدشانسی و تکنولوژی باخت، نه به فوتبال الحسین. اگر آبی‌پوشان بتوانند همان نمایش هجومی را با چاشنی دقت بیشتر در اردن تکرار کنند، صعود به مرحله بعد دور از دسترس نیست. الحسین تیمی است که اگر یک گل دریافت کند، ساختار دفاعی‌اش از هم می‌پاشد. استقلال برای پیروزی در بازی برگشت، به چیزی فراتر از تاکتیک نیاز دارد؛ آنها به شخصیت آسیایی خود نیاز دارند. شبی که استقلال بتواند از سد میلی‌متری VAR و اشتباهات فردی بگذرد، شبی است که دوباره مدعی اصلی قهرمانی در لیگ قهرمانان‌۲ خواهد بود.