ندای پیروزی از خیابان پیروزی

با گذشت بیش از 4دهه از پیروزی انقلاب اسلامی، خاطره روزهای سرنوشت‌ساز آن دوران همچنان در ذهن کسبه و ساکنان خیابان پیروزی زنده و ماندگار است. این خیابان شاهد لحظه‌هایی تاریخی بود که نقش مهمی در روند پیروزی انقلاب ایفا کرد. روزی که افسران و همافران پادگان نیروی هوایی به جمع مبارزان انقلابی پیوستند، به‌عنوان یکی از نقاط عطف این خیابان در حافظه جمعی مردم ثبت شده است. همچنین تصرف پادگان نیروی هوایی توسط اهالی این محله، از دیگر رویدادهای مهمی است که نام خیابان پیروزی را با خاطرات مبارزه گره زده است. روز ششم بهمن سال ۱۳۵۷ نیز نظامیان این پادگان با لباس‌فرم به خیابان آمدند و با سردادن شعار «درود بر خمینی»، حمایت آشکار خود را از نهضت انقلاب اسلامی اعلام کردند؛ صحنه‌ای که برای همیشه در تاریخ این خیابان ماندگار شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، خیابانی که در دوران قاجار دوشان‌تپه و در دوره پهلوی فرح‌آباد نام داشت، به یاد آن روزهای پرشور و شیرین، خیابان پیروزی نامگذاری شد؛ نامی که بازتاب‌دهنده خاطرات و نقش تاریخی این خیابان در مسیر انقلاب است.
یادبود یک روز تاریخی
خیابان ۱۲ فروردین همچنان خاطره رشادت‌ها و ایستادگی مبارزان انقلابی و دانشجویان دلیر را در خود زنده نگه داشته است؛ کسانی که در روزهای پرتنش منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی، خیابان‌های اطراف دانشگاه تهران را به صحنه رویارویی با رژیم طاغوت بدل کردند. این محدوده در آن ایام، یکی از کانون‌های اصلی مبارزه و حضور فعال نیروهای انقلابی به شمار می‌رفت و نقش مهمی در تحولات آن روزها ایفا کرد. 47روز پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در دوازدهم فروردین سال ۱۳۵۸، مردم ایران با حضور گسترده، پای صندوق‌های رأی رفتند تا با رأی خود، بر این اصل تأکید کنند که معیار اصلی، خواست ملت است و جمهوری اسلامی تنها انتخاب آنان محسوب می‌شود. این مشارکت تاریخی، نقطه عطفی در تثبیت نظام نوپای جمهوری اسلامی بود. در پی برگزاری این همه‌پرسی سرنوشت‌ساز و به پاس نقش خیابان روبه‌روی دانشگاه تهران در روزهای پرشور انقلاب و فداکاری مبارزان، این خیابان به ۱۲ فروردین تغییر نام یافت؛ نامی که برای همیشه یادآور آن روز تاریخی و اراده ملت ایران باقی ماند.
میعادگاه انقلابیون
بیشتر راهپیمایی‌های بزرگ و تأثیرگذار دوران پیروزی انقلاب اسلامی در مسیری بین دو میدان مهم تهران برگزار می‌شد. مبدأ بسیاری از این حرکت‌های تاریخی میدان امام‌حسین(ع) بود و میدان انقلاب به‌عنوان میعادگاه انقلابیون از چهارگوشه شهر نقش مهمی ایفا می‌کرد. مردم تهران در همان روزها، اهمیت این میدان را در ثبت تاریخ انقلاب و یادآوری فداکاری‌های مبارزان و دانشجویان دانشگاه تهران درک کردند و به پاس ایستادگی آنان، نام آن را میدان انقلاب گذاشتند. یکی از تصاویر ماندگار این میدان در روزهای انقلاب، سرنگونی مجسمه شاه در مرکز آن بود؛ میدانی که در آن زمان با نام میدان مجسمه یا ۲۴ اسفند شناخته می‌شد. این لحظه تاریخی نه‌تنها نمادی از تغییر و تحولات سیاسی بود، بلکه نشان‌دهنده شور و شعور انقلابی مردم و حضور فعال آنان در مسیر پیروزی انقلاب به‌شمار می‌رفت. از آن روز به بعد، میدان انقلاب به‌عنوان یکی از میادین کلیدی و نمادین تهران و لحظات پرشور تاریخ انقلاب باقی ماند.
به یاد آن دهکده کوچک
خیابان نوفل‌لوشاتو که پیش از پیروزی انقلاب اسلامی با نام چرچیل شناخته می‌شد، یادآور روزهای سرنوشت‌ساز انقلاب است. شاید این خیابان به اندازه میدان‌های انقلاب و آزادی شاهد راهپیمایی‌های گسترده و تجمعات میلیونی مبارزان نبوده باشد، اما نام نوفل‌لوشاتو، مانند ماشین زمان، رهگذران را به روزهای پرشور پیروزی انقلاب می‌برد. در آن روزها، معمار کبیر انقلاب اسلامی، پس از ۱۱۶ روز اقامت در این دهکده کوچک، مورد استقبال تاریخی مردم قرار گرفت و از نوفل‌لوشاتو به تهران بازگشت. نام نوفل‌لوشاتو، علاوه بر یادآوری یک خیابان، یادگار پیوند مردم با انقلاب و حضور مؤثر رهبری انقلاب در جریان شکل‌گیری رویدادهای تاریخی است و به رهگذران اجازه می‌دهد لحظاتی کوتاه اما پرمعنا از تاریخ پرجنب‌وجوش آن دوران را تجربه کنند.