مستند دراماتیک

قصه این فیلم در حاشیه شهر کرمان شکل می‌گیرد و درباره پسری به نام علی است که در همان روز تولد، از یکی از بیمارستان‌های این شهر ربوده می‌شود. علی سال‌ها با افرادی زندگی کرده که خود را خانواده‌اش معرفی می‌کردند، اما در حدود ۲۰سالگی متوجه می‌شود این افراد درواقع ربایندگان او بوده‌اند و از همین نقطه، مسئله هویت به مهم‌ترین دغدغه و محور زندگی‌اش تبدیل می‌شود. فرایند پژوهش و فیلمبرداری «آگیرا» از سال۱۳۹۹ آغاز شد و نزدیک به 5سال به طول انجامید. از همان ابتدا تلاش کردیم خیلی زود وارد زندگی سوژه شویم و این مسیر را به‌صورت پیوسته و بلندمدت دنبال کنیم تا جست‌وجوی علی برای یافتن نشانه‌ای از هویت واقعی‌اش، در دل زمان و تحولات زندگی‌اش روایت شود. کلیت درام فیلم بر تلاش انسانی یک فرد برای بازشناسی خود، گذشته‌اش و جایگاهش در جامعه استوار است.  یکی از مهم‌ترین چالش‌های ما، وضعیت روحی و روانی سوژه بود. علی در شرایطی به‌شدت پرتنش قرار داشت و فشارهای روانی ناشی از بی‌هویتی، باعث می‌شد در مقاطعی از وضعیت عادی خارج شود. در سینمای مستند اجتماعی، فیلمساز همواره با این مسئله مواجه است که تا چه حد می‌تواند به لایه‌های مختلف روانی، اجتماعی و زیستی سوژه نزدیک شود و این توازن، کار بسیار دشواری است.  پرونده علی وارد دستگاه قضایی شد و روند آن بسیار حساس و چندلایه بود. حمایت و همراهی دستگاه قضایی استان کرمان، نقش بسیار مهمی در امکان ادامه مسیر پژوهش و ساخت فیلم داشت. اگر این همکاری و همراهی وجود نداشت، عملا امکان ساخت «آگیرا» فراهم نمی‌شد و این حمایت، از نظر من شایسته توجه و قدردانی است. این فیلم ساختار دراماتیک روشنی دارد و می‌تواند حتی برای مخاطبانی که به قصد سرگرمی وارد سالن می‌شوند، جذاب باشد. همذات‌پنداری با شخصیت‌ها، دنبال‌کردن یک روایت واقعی و مواجهه با مسائل اجتماعی ملموس، از ویژگی‌های ذاتی مستند است که می‌تواند مخاطب را تا پایان با خود همراه کند.  سینمای مستند، حتی اگر مخاطب محدودتری داشته باشد، می‌تواند در همان مقیاس نیز اثرگذار باشد. امیدوارم افزایش امکان نمایش و گفت‌وگو درباره مستندها، به‌تدریج به تقویت باورپذیری مخاطب و جایگاه اجتماعی این گونه سینمایی منجر شود؛ چراکه مستند، بیش از هر چیز، تلاشی برای گفت‌وگو با جامعه و بازتاب واقعیت انسانی است.