ملی‌‌گراتر از مصدق

تردید دارم که دبیر در کمتر نشستی از نشست‌های رسانه‌ای ادوار جشنواره فیلم فجر به اندازه نشست روز 8بهمن 1404 تا این اندازه از کلمه ملی استفاده کرده باشد؛ منوچهر شاهسواری اما در این نشست تا آنجا بر صفت «ملی» تأکید داشت که یادآور صحبت درباره ملی‌شدن صنعت نفت در دهه‌1320 بود.
فارغ از دلایل ماهوی و قابل‌درک تأکید شاهسواری بر کلمه «ملی» این واژه در ادوار مختلف به دلایل گوناگونی به‌کار رفته‌بود؛ چه زمانی که بخش رقابتی سینمای ایران در برابر بخش بین‌المللی با این واژه توصیف می‌شد و چه زمانی‌که جشنواره جهانی فیلم فجر تأسیس و زمان برگزاری‌اش از جشنواره اصلی فیلم فجر جدا شد تا بتواند در تقویم سالانه جشنواره‌های بین‌المللی رقابتی که به‌اصطلاح جشنواره‌های الف خوانده می‌شوند، حاضر شود. بعد از این جدایی بود که عنوان «ملی» برای تفکیک 2جشنواره از هم به‌کار رفت و جشنواره ملی و جهانی به 2جشنواره مستقل تبدیل شدند که هر دو عنوان فجر را بر پیشانی داشتند.
اما اظهارات شاهسواری و تکرار وسواس‌گونه واژه «ملی» زمانی معنی می‌یابد که بخش عمده سخنرانی کوتاه 10دقیقه‌ای او در ابتدای نشست به لزوم برگزاری جشنواره مربوط می‌شود. همچنان که سخنرانی ابتدایی او یکی از کوتاه‌ترین سخنرانی‌ها در ادوار نشست‌های رسانه‌ای جشنواره فیلم فجر، بدون ارائه مرسوم آمار و اطلاعات بود، شاهسواری بارها یادآور شد که این رویداد «ملی» است و همین واقعیت دلیل مهمی برای برگزاری‌اش است.
 پس آنچه این‌بار از زبان او می‌شنیدیم با آنچه پیش‌تر از دهان دیگر دبیران و برگزارکنندگان جشنواره‌های پیشین شنیده بودیم، تفاوت داشت. این‌بار صفت «ملی» فراتر از قبل تنها اشاره به ساختار ‌یا نوع برگزاری جشنواره نبود، بلکه بیشتر تأکید بر لزوم برگزاری آن بود. دبیر تک‌سوار این دوره جشنواره بیش از هر چیز بر لزومِ بودن جشنواره تأکید داشت و صفت «ملی» مهم‌ترین ابزارش برای تأکید بر این لزوم بود.