یکه‌سوار

فارغ از هر چیزی جشنواره چهل‌وچهارم فجر نمایشگاهی تک‌نفره است که در آن منوچهر شاهسواری به‌عنوان دبیر جشنواره یکه‌تازی می‌کند. پس شاید اغراق‌آمیز نباشد اگر این دوره از جشنواره را لااقل برخلاف چند دوره پیشین، جشنواره‌ای کم‌و‌بیش تک‌نفره و مبتنی بر یک فرد(منوچهر شاهسواری) بخوانیم.
هر‌چند که سکوت خبری این دوره جشنواره را می‌توان تا حد زیادی قابل درک دانست، رخدادهایی چون حذف هیأت‌انتخاب که در چند سال اخیر به بخشی از بازی جشنواره تبدیل شده بود، نشان از تغییر رویکرد برگزاری این دوره دارد؛ همچنان که نامی از هیأت‌داوران هم به‌گوش نمی‌رسد که این یکی لااقل در چند دوره گذشته به مسئله‌ای بغرنج برای دبیران پیشین تبدیل شده بود. علاوه بر اینها بخش عمده مراسم و آیین‌هایی که در یک دهه گذشته قرار بود وجوه نمایشی و زرق‌و‌برق جشنواره را بیشتر و آن را به نمونه‌های مشهور فرنگی‌اش نزدیک کنند، حذف شده است. یکه‌سوار جشنواره این‌بار می‌خواهد جشنواره‌اش را بدون هیچ مراسمی برگزار کند؛ بدون سروصداهای مرسوم، بدون بحث و تا حد امکان بدون حاشیه. از همه این جنبه‌های دوره چهل‌وچهارم جشنواره فیلم فجر بیش از آنکه شبیه ‌آن چیزی باشد که بسیاری از اهالی سینما در حافظه خود ثبت کرده‌اند، به یک برنامه بی‌سروصدا مبدل شده که قهرمان تکرویش می‌خواهد هر‌چه زودتر و بدون کمترین دردسر و سروصدا به پایان برسد. از این جنبه کمتر می‌توان دوره‌ای از جشنواره را - شاید به‌جز دوره همه‌گیری کووید‌‌‌19 - درنظر گرفت که یادآور این نوع برگزاری باشد. منوچهر شاهسواری، دبیر این دوره جشنواره، یکه‌سوار، تک‌سوار، قهرمان تک‌نفره و البته تنها چهره‌ای است که در این دوره از جشنواره مقابل دوربین رسانه‌ها قرار گرفته است و با این حال آنچنان هم در مورد شیوه شخصی برگزاری جشنواره سخنی نگفته است. قهرمان تک‌نفره ما، نه فقط یک بدعت‌گذار که انگار تک‌چهره‌ای است که یک‌تنه پیه همه‌چیز را به تن مالیده و امیدوار است که جشنواره با کمترین حاشیه و بی‌سروصدا به پایان برسد.