بی‌حوصله و بی‌حاصل

قاعدتا مساوی با استقلال در خانه حریف برای هیچ تیمی نتیجه بدی نیست و الان هم ما نباید تراکتور را بابت این اتفاق ملامت کنیم، اما نکته اینجاست که نه یزد خانه واقعی آبی‌ها بود و نه اصلا آن تیمی که دیدیم ربط چندانی به استقلال داشت! همه می‌دانند که مؤثرترین مهره‌های استقلال در این فصل، بازیکنان خارجی این تیم بوده‌اند؛ از رستم آشورماتوف که اضافه شدنش به ترکیب، به ساختار دفاعی آبی‌ها سر و شکل داد تا یاسر آسانی که یکی از بهترین بازیکنان این فصل بوده. منیر حدادی هم که جزو نفرات اثرگذار استقلال بوده باید به این فهرست اضافه شود. حالا شما تصور کنید این تیم در اتفاقی بسیار نادر، هیچ‎یک از نفرات مزبور را نداشته و با یک ترکیب صددرصد ایرانی، در ورزشگاهی خالی از تماشاگر به میدان آمده؛ آیا برنده نشدن تراکتور در چنین مصافی، یک نکته منفی نیست؟ حتما هست.
نتیجه بدون گل دربرابر استقلال، هشتمین مساوی فصل تراکتور بود و اگر رکورد اعجاب‌برانگیز و بین‌المللی شمس‌آذر (11مساوی از 16بازی!) را کنار بگذاریم، تراکتوری‌ها از این نظر رکورددار لیگ هستند. آنها نیمی از مسابقات‌شان را مساوی کرده‌اند و این یعنی 2امتیازهای ارزشمند زیادی را از کف داده‌اند. تازه فراموش نکنیم یک مساوی دیگر این تیم مقابل ملوان هم با حکم کمیته انضباطی به برد 3بر صفر تغییر کرده وگرنه شرایط آنها می‌توانست بدتر باشد.
فارغ از مسائل فنی و تاکتیکی، اساسا به‌نظر می‌رسد یکی از مشکلات تراکتور، بی‌حوصلگی دراگان اسکوچیچ است. سرمربی این تیم، دل و دماغ کار ندارد و از مهم‌ترین عوامل عدم‌حضور تراکتور در قزوین برای انجام بازی جام‌حذفی دربرابر شمس‌آذر بود. به این ترتیب آنها یک جام را به راحتی از دست دادند و در لیگ هم کم و بیش در همان مسیر حرکت می‌کنند. اسکوچیچ پیش از بازی با استقلال در نشست خبری شرکت نکرد و پس از مسابقه هم با وجود آنکه بدون مشکل کنار زمین ایستاده بود و حتی با ساپینتو خوش و بش مفصلی داشت، به بهانه کسالت و رفتن زیر سرم(!) بار دیگر از حضور در مقابل خبرنگاران طفره رفت. با این روحیه و رویکرد، شاید بار تراکتور با دراگان به مقصد نرسد.