ژابی از همه بدتر

ژابی آلونسو زودتر از آن چیزی که فکرش را می‌کرد از سرمربیگری رئال اخراج شد تا بار دیگر ثابت شود نیمکت پرافتخارترین تیم اروپا برای خیلی‌ها آمد ندارد. ژابی که توانسته بود با بایرلورکوزن روی ابرها پرواز کند، خیلی زود تاج‌و‌تختش را در مادرید از دست داد اما حالا سؤال اینجاست که ژابی آلونسو واقعا این‌قدر که هواداران و رسانه‌های مادریدی می‌گویند بد است؟ 
6ماه اول حضور آلونسو در رئال‌مادرید به هیچ‌وجه آرام نبود. تورنمنت تابستانی در آمریکا که با شکست سنگین ۴ بر صفر رئال‌مادرید در نیمه‌نهایی مقابل پاری‌سن‌ژرمن به پایان رسید، خیلی زود فراموش و فصل 26-2025با ۱۳برد در ۱۴بازی آغاز شد. تیم آلونسو ظاهرا یک ماشین روان، هرچند نه چندان تماشایی بود، اما به لطف درخشش کورتوا و گل‌های امباپه خوب می‌بردند. از آن زمان، چرخ‌ها از جا کنده شده‌اند. اگر شکست ۵ بر۲ مقابل اتلتیکومادرید در‌ ماه سپتامبر شوکه‌کننده بود، شکست در لیگ قهرمانان اروپا مقابل لیورپول و به‌دنبال آن 3تساوی متوالی در لالیگا و سپس شکست مقابل سلتاویگو و منچسترسیتی، مانند یک بحران تمام‌عیار به‌نظر می‌رسید. باشگاه به‌طور جدی داشت روی جانشین او فکر می‌کرد، تا اینکه چند برد از راه رسید و حریفانی مثل آلاوس، سویا، بتیس و اتلتیکو را بردند، ولی شکست در فینال سوپرجام به بارسا بود که حکم اخراج ژاوی را امضا کرد. فلورنتینو پرس برای مربی زیاد صبر نمی‌کند تا خودش را اثبات کند. برایش مهم نیست که مربی تاکتیک دارد یا فقط مدیر رختکن است؛ او نتیجه می‌خواهد و بازی دادن به ستاره‌هایی را که دوست دارد. خولن لوپتگی که در آستانه جام‌جهانی۲۰۱۸ از تیم ملی اسپانیا جدا شد، فقط ۱۳۷روز در این تیم دوام آورد و رافا بنیتس ۲۱۵ روز.
نگاهی به 6ماه اول مربیان رئال‌مادرید در ۱۵سال گذشته که با ژوزه مورینیو در سال۲۰۱۰ آغاز شد، نشان می‌دهد اگر آلونسو در مقایسه با اسلاف خود هم عملکرد ضعیف‌تری داشت، ولی این ضعف چندان زیاد نبود. سؤال این است آیا نتایج آلونسو به اندازه‌ای بد بود که اخراج یک مربی جوان با رتبه بالا، یک اسطوره باشگاه را به‌عنوان بازیکن که پس از دستاوردهای رکوردشکن خود در بایرلورکوزن به یکی از پرطرفدارترین مربیان فوتبال تبدیل شد، توجیه کند؟
برای این مقایسه، بازی‌های جام باشگاه‌های جهان رئال‌مادرید را حذف کرده‌ و فقط 25بازی اول مربیان رئال در لالیگا، لیگ قهرمانان و کوپا دل‌ری را درنظر گرفته‌ایم.

ژوزه مورینیو
(آگوست-دسامبر 2010)
مورینیو در حالی به مادرید پیوست که به تازگی با اینترمیلان قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده بود. او با ماموریت مقابله با بهترین تیم تاریخ بارسلونا و گواردیولا استخدام شد. او از ۲۵بازی اول، ۲۰پیروزی داشت با برد ۸۰درصدی و ثبت رکورد ۱۵کلین شیت. او با تیمی مملو از استعدادهای تهاجمی؛ ازجمله رونالدو، بنزما، ایگواین، اوزیل و کاکا، و همچنین ژابی آلونسو در خط میانی پیروزی‌های پرگلی مانند برد ۸ بر صفر مقابل لوانته در کوپا دل‌ری را به‌دست آورد، اما یک شکست چشمگیر نیز وجود داشت: شکست معروف ۵ بر صفر مقابل بارسا در برنابئو، یکی از نمادین‌ترین نتایج تاریخ ال‌کلاسیکو.

کارلو  آنچلوتی
(آگوست- دسامبر ۲۰۱۳)
پس از دوران پرتنش مورینیو، مادرید با خونسردی آنچلوتی به‌دنبال آرام کردن اوضاع بود. 19برد از 25بازی، شروعی نزدیک به مورینیو با درصد برد 76درصد برایش رقم زد و تیمش گل‌های بیشتری زد (71گل در مقابل 67گل ژوزه)، اما همانطور که قابل پیش‌بینی بود، تیم او از نظر دفاعی امنیت کمتری داشت و 26گل دریافت کرد، درحالی‌که تیم مورینیو 10گل خورده بود. شکست‌های تیم کمتر دراماتیک بود، اما با وجود این آسیب‌زا بود. آنها‌ ماه سپتامبر، در برنابئو یک بر صفر از اتلتیکومادرید دیه‌گو سیمئونه شکست خوردند و ‌ماه اکتبر، در نوکمپ با نتیجه 2بر یک به بارسلونا باختند.

رافا بنیتس
 (آگوست 2015- ژانویه 2016)
انتخاب هر مربی در مادرید اغلب واکنشی به مربی قبلی است و رژیم آسان‌گیرانه و بازیکن‌محور آنچلوتی جای خود را به رویکرد عملی‌تر و سختگیرانه‌تر بنیتس داد. نتایج خوب نبود، ۱۶برد در ۲۵بازی اول بنیتس، درصد برد او را ۶۴درصد کرد. در دوران او کلین‌شیت‌های بیشتری نسبت به زمان آنچلوتی ثبت شد - ۱۲کلین‌شیت در ۲۵بازی - و 3مهاجم تیم؛ رونالدو، بیل و بنزما پیروزی‌های بزرگی را تضمین کردند، مانند پیروزی تحقیرآمیز ۱۰ بر ۲ مقابل رایو وایکانو. اما شکست خانگی 4بر صفر مقابل بارسلونا در روز ۲۱ نوامبر ۲۰۱۵ عملا پایان کار رافا بود، کسی که اصول اولویت ایمنی خود را کنار گذاشت و از کروز، مودریچ و خامس به‌عنوان یک خط هافبک 3نفره استفاده کرد، بدون هافبک دفاعی تخصصی.

زین‌الدین زیدان
 (ژانویه- مه۲۰۱۶)
زیدان تیمی ناراضی را تحت هدایت بنیتس به ارث برد، تیمی که در لالیگا سوم بود و 5ماه بعد آنها را به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رساند. او که از تیم کاستیا به تیم اصلی راه یافته بود، با ۷۶درصد پیروزی آنچلوتی برابری کرد و در ۱۹بازی از ۲۵بازی اول خود به پیروزی رسید و تعادلی بین حمله و دفاع برقرار و ۱۱کلین شیت ثبت کرد. حتی بزرگ‌ترین شکست او؛ باخت ۲ بر صفر مقابل ولفسبورگ در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا زمانی که تیم یک هفته بعد با پیروزی 3بر صفر در بازی برگشت، نتیجه را تغییر داد، به یک پیروزی تبدیل شد. 6ماه اول زیدان فصل آغازین 2سال باشکوه بعدی بود که بعدا 2لیگ قهرمانان دیگر را نیز به آن اضافه کرد تا 3جام اروپایی متوالی را به‌دست بیاورد، شاهکاری که در دوران مدرن بی‌نظیر است.

خوان لوپتگی
 (آگوست- اکتبر 2018)
دوران مربیگری لوپتگی فقط 4ماه طول کشید. انتصاب او جنجالی بود؛ ورود قریب‌الوقوع او ساعاتی قبل از اینکه قرار بود اسپانیا را به جام‌جهانی ببرد اعلام و منجر به اخراج ناگهانی او از سمت سرمربیگری تیم ملی شد. دوران مربیگری لوپتگی چندان خوب نبود؛ 46درصد پیروزی پایین‌ترین درصد در این لیست است. این تیم تقریبا 8ساعت بدون گلزنی بین ماه‌های سپتامبر و اکتبر برای دوران پس از رونالدو و شکست قاطع ۵ بر یک روز ۲۸ اکتبر در نیوکمپ مقابل بارسلونا را تجربه کرد. این شکست، مادرید را در رتبه نهم لالیگا قرار داد. اخراج لوپتگی پس از ۱۴بازی از تیمی که 8بازیکن نامزد توپ طلا دارد، کاملا منطقی بود.

سانتی سولاری
 (اکتبر 2018- مارس 2019)
انتخاب سولاری به‌مانند زیدان که از کاستیا به تیم اصلی ارتقا یافته بود، تا حد زیادی به‌عنوان یک شکست دیده می‌شود، اما آمار ۲۵بازی اول او در سمت سرمربیگری نسبتا خوب است، با ۷۲ درصد برد؛ ۱۸برد، 2تساوی، 5باخت و ۱۰کلین شیت. با این حال، گلزنی تیم با ۵۷گل که در این مدت کمتر از زمان مورینیو، آنچلوتی، بنیتس یا زیدان بود، ضربه خورد. سولاری تصمیمات مهمی گرفت؛ مارسلو و ایسکوی کم‌کار را کنار گذاشت و به وینیسیوس جوان فرصت داد. اما آسیب واقعی بعدا وارد شد، زمانی که شکست‌های متوالی مقابل بارسا با شکست خانگی مرگبار ۴ بر یک مقابل آژاکس در لیگ قهرمانان اروپا دنبال شد.

زین‌الدین زیدان
 (مارس- نوامبر ۲۰۱۹)
زیدان در دوران سختی به‌عنوان سومین مربی مادرید در فصلی پر هرج و مرج که بدون کسب هیچ جام مهمی به پایان رسید، انتخاب شد. بعد از 4شکست قبل از پایان فصل19-2018.تیم در هر دو انتهای زمین مشکل داشت و تنها 40گل به ثمر رسانده و 28گل دریافت کرده بود. اوضاع برای شروع فصل 20-2019بهبود یافت و تنها ناامیدی، شکست 3بر صفر اروپایی مقابل پاری‌سن‌ژرمن بود. این تیم در فصلی که به‌دلیل شیوع بیماری همه‌گیر کووید-19همه‌‌چیز مختل شده بود، عنوان قهرمانی لالیگا را از آن خود کرد.

کارلو  آنچلوتی
 (آگوست- دسامبر 2021)
اگر دوره دوم زیدان به اوج دوره اول نرسید، باز هم نمی‌توان آن را دلیل بازگشت غیرمنتظره آنچلوتی دانست. ۲۵بازی اول این مربی ایتالیایی که دوباره سرمربی این تیم شده بود، تقریبا بی‌نقص بود، تنها استثنا 2شکست متوالی در اواخر سپتامبر و اوایل اکتبر، مقابل اف‌سی شریف و اسپانیول بود. مادرید آنچلوتی ۱۹بازی را برد تا ۷۶ درصد برد را برای او به ارمغان بیاورد که با نخستین دوره مربیگری‌اش برابری می‌کرد و بین اکتبر و سال نو، ۱۵بازی و 3ماه متوالی بدون شکست را پشت سر گذاشت. این روند شامل پیروزی 2بر یک مقابل تیم رقیب؛ بارسلونا در نیوکمپ و اتلتیکو بود. مادرید و آنچلوتی برگشتند و به کسب دوگانه لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا ادامه دادند.

ژابی آلونسو 
(آگوست-دسامبر 2025)
برد ۷۲درصدی ژابی در ۲۵بازی این فصل، به هیچ‌وجه با مورینیو، آنچلوتی یا زیدان قابل مقایسه نیست. این آمار با آمار سولاری برابری می‌کند و فقط یک برد کمتر از آنچلوتی و زیدان است (۱۸برد، در مقایسه با ۱۹برد آنها)؛ دو نفری که موفق‌ترین و پرافتخارترین مربیان مادرید در دوران مدرن محسوب می‌شوند.
تیم آلونسو به اندازه اسلافش گل نمی‌زد؛ به‌طور میانگین 2.08گل در هر بازی، در مقایسه با 2.68گل مورینیو، 2.84گل آنچلوتی (در دوره اول مربیگری‌اش) یا حتی 2.64گل بنیتس. از سوی دیگر تیم ژابی به‌طور میانگین در هر بازی یک گل دریافت می‌کرد که با تیم آنچلوتی برابر بود، اما نمی‌توانست با مورینیو (0.4)، بنیتس (0.84) یا دوره اول مربیگری زیدان (0.72) رقابت کند.
نقطه اوج آلونسو پیروزی ۲ بر یک مقابل بارسلونا در برنابئو و روز ۲۶ اکتبر بود. یک هفته بعد، پیروزی ۴ بر صفر مقابل والنسیا، ۱۳برد از ۱۴بازی را برای او به ارمغان آورد که حس ایجاد انگیزه را القا می‌کرد، اما این روند در ۱۱بازی بعدی کاملا از بین رفت، که شامل 3شکست، 3تساوی و تنها یک عملکرد واقعا خوب، پیروزی ۳ بر صفر مقابل اتلتیک بیلبائو در روز ۳ دسامبر بوده است.
تیم آلونسو شاید از نظر آماری بعد از 25بازی، درست پشت سر تیم آنچلوتی یا زیدان باشد، اما احساسات یا به قول اسپانیایی‌ها، شور و هیجان، تیمی را نشان می‌داد که در حال پسرفت بود و درست زمانی که باید خودش را پیدا می‌کرد، گم شده بود. در برنابئو نه هواداران صبر می‌کنند و نه مدیران.