در «دختری با کفش‌های کتانی» وقتی «تداعی» کل خیابان ولیعصر را طی کرد تا به کشف و شهودی تازه و درک متفاوتی از زندگی برسد، صدرعاملی در کنار روایت داستان، تصویری از تهران دهه‌70 می‌ساخت؛ کاری که به شکل دیگری آن را چند سال قبلش در «سمفونی تهران» انجام داده بود و در آنجا جای دختری نوجوان، یک پسربچه کاراکتر محوری فیلم بود.