آواز ارادت چاووشی

محسن چاوشی بار دیگر در مدح حضرت امیرالمؤمنین(ع) قطعه‌ای منتشر کرد. همزمان با سالروز ولادت امام علی(ع) ترانه «یا مولا» با صدای چاوشی پخش شد و سنت عرض ارادت محسن چاوشی به امام اول شیعیان به عدد هفت رسید. درباره این ترانه و این سنت خواننده محبوب کشورمان با رضا مهدوی، دبیر سابق جشنواره موسیقی فجر و کارشناس موسیقی صحبت کرده‌ایم.
  محسن چاوشی پدیده معاصر موسیقی ایران است که پای‌بند اعتقادات خودش است و لزومی به تظاهر ندارد. همیشه عاشقانه و متعهدانه به خاندان پیامبر و اهل ‌بیتش عرض ارادت ‌داشته و خودش یک‌تنه کار یک سازمان یا ارگان را در عرصه هنر انجام می‌دهد. یک نغمه محلی را می‌گیرد و با تخصص خودش طوری می‌خواند که انگار نخستین بار است خوانده شده. حتی مخالفان خودش را هم مرعوب می‌کند. در وهله اول براساس اعتقاد ورود می‌کند و همچنین تخصصش و زمان حال را می‌داند و می‌شناسد. همین باعث شده که کارهای او بیشترین طرفدار را داشته باشد.
  شخصا ارادت خاصی به چاوشی و آثارش دارم. ‌قطعاتش همه زیبا هستند. او در هر اثرش نوآوری و الگوسازی دارد. نمی‌توان گفت کدام آثارش خوب است یا نه. گروه‌های سنی مختلف آثار او را می‌پسندند و نمی‌توان آنها را تفکیک کرد. یکی از جلوه‌های چاوشی را امروز درک می‌کنیم. چه با اشعار کهن کار کند و چه اشعار جدید را بخواند. او در ساحت‌های مختلف ورود کرده. زمانی که در جنگ 12روزه «علاج» را خواند، علاج ‌درد را وطن دانست و همه را به نوعی متقاعد کرد که وطن و همبستگی مهم است.
  درباره‌مولا حضرت علی (ع) هم این‌گونه کار می‌کند. کسانی که اعتقاد کمی دارند به واسطه گوش دادن به آثار ایشان جذب می‌شوند، چون چاوشی کار کلیشه‌ای نمی‌کند. چاوشی به اصل موضوع پی می‌برد. او بدون شعار دادن افراد را جدا از بحث موسیقایی به مباحث دیگر ورود می‌دهد و وادار می‌کند که به شعر توجه بیشتری کنند. نوع اجرا و ارائه جدید و نحوه خوانش چاوشی خودش فلسفه نوینی پیش روی مخاطبان می‌گذارد.
  در یک کلام، محسن چاوشی در کارهایی که انجام می‌دهد کار یک منبر، یک جشنواره و یک سمینار بزرگ را انجام می‌دهد. چاوشی رسالت حقیقی خودش را که هنر سالم است، به مخاطب عرضه می‌کند. باید گفت موسیقی چاوشی تفکربرانگیز است.‌