یامال؛ کابوس جدید صهیونیست‌ها

خیابان‌های بارسلونا غرق در شور و هیاهو بود؛ بوی پیروزی در هوا استشمام می‌شد و اتوبوس روباز آبی‌اناری‌ها در میان سیل جمعیت، چون کشتی‌ فاتحی پیش می‌رفت. در میان تمام آن ستاره‌های درخشان، نگاه‌ها به جوانی ۱۸‌ساله خیره مانده بود که تاریخ را از نو نوشت. لامین یامال، نابغه‌ای که پیش از آنکه رد بلوغ بر چهره‌اش بنشیند، سومین قهرمانی لالیگا را لمس کرده بود؛ دستاوردی که هیچ‌کس در این سن، حتی در رویاهایش هم نمی‌دید. اما در جشن قهرمانی، یامال فراتر از یک فوتبالیست ظاهر شد. او در لحظه‌ای که جهان چشم به ساق‌های هنرمندش دوخته بود، پرچمی را بر دستان لرزان از هیجانش بلند کرد که بوی مقاومت و پایداری می‌داد؛ پرچم فلسطین. این حرکت، تنها یک انتخاب ساده نبود؛ یک فریاد حماسی بود که از ریشه‌های عربی او جوشیده و در میان فریادهای طرفداران کاتالانی طنین‌انداز شد. یامال نشان داد که قلبش، همزمان با تپش برای بارسا، برای مردمی می‌تپد که فرسنگ‌ها دورتر، در میان آتش و خون، چشم‌انتظار عدالتی هستند که شاید در زمین فوتبال تجلی یابد.
درحالی‌که مردم و دولت اسپانیا با آغوشی باز از این اقدام انسانی تقدیر کردند، در جبهه‌ای دیگر، خشم صهیونیست‌ها شعله‌ور شد. رسانه‌های اسرائیلی مانند «والا» با کینه‌توزی، این حرکت را یک «مسیر اشتباه» خواندند و مدعی شدند که یامال محبوبیتش را در تل‌آویو قمار کرده است. حتی شبکه‌هایی چون «آی۲۴ نیوز» با لحنی تهدیدآمیز از احتمال جریمه و تنبیه این ستاره جوان توسط باشگاه سخن گفتند. اما برای پسری که تاریخ‌ساز نوظهور نیوکمپ است، این غوغاها اهمیتی نداشت. او در شب باشکوه قهرمانی، به جای انتخاب سکوت مصلحت‌آمیز، شرف را در آغوش گرفت. یامال ثابت کرد که فوتبال، زمانی به اوج زیبایی می‌رسد که صدای مظلومان جهان باشد.