در سینمای ایران، کارگردانان خیلی زود صاحب «جهان» سینمایی خودشان می‌شوند؛ نه اینکه واقعا در خلق جهانی با ویژگی‌های خاص و منحصربه‌فرد که آنها را از هم‌قطارانشان متمایز سازد توانا باشند، اما گستره محدود این سینما، در جنبه‌های مختلفش، اغلب تماشاگران و منتقدان را که چشم‌به‌راه تحولی در فرم و محتوای فیلم‌ها هستند، خیلی زود به استقبالِ اندک‌انحرافی از هنجار و شیوه متداول سوق می‌دهد.