وقتی دولت لبنان نمی‌خواهد چرا ایران ورود می‌کند؟

 سؤال ظاهرا ساده است: وقتی دولت لبنان خودش توافقی با اسرائیل کرده، ایران به چه حقی وارد ماجرای لبنان می‌شود؟
 اصل ماجرا این است که لبنان فقط یک پرونده داخلی نیست؛ لبنان یکی از گلو‌گاه‌های نظم منطقه است. اسرائیل هم صرفا با دولت لبنان طرف نیست؛ با حزب‌الله، جبهه مقاومت و درنهایت با معادله قدرت ایران در منطقه طرف است.
 طبق توافق لبنان و اسرائیل، اشغال بخش‌هایی از جنوب لبنان می‌تواند برای اسرائیل ادامه‌دار شود اما طبق تفاهم ایران و آمریکا، اسرائیل باید از جنوب لبنان خارج شود. اینجا پرسش مهم شکل می‌گیرد: کدام توافق دست بالاتر را دارد؟
 پاسخ در واقعیت میدان است. آمریکا پشت اسرائیل ایستاده و ایران پشت مقاومت. پس وقتی ایران و آمریکا درباره لبنان تفاهم می‌کنند در حقیقت 2 اراده مؤثر در میدان با هم وارد تنظیم معادله شده‌اند.
 ایران برای دولت لبنان تصمیم نمی‌گیرد اما تصمیمی می‌گیرد که توازن قدرت را به نفع لبنان تغییر می‌دهد. کاری که دولت لبنان روی کاغذ نتوانسته پیش ببرد، ایران با فشار بر آمریکا به متن تفاهم می‌آورد: خروج اسرائیل از  جنوب لبنان.
 این هم به سود لبنان است، هم به سود ایران. لبنان از اشغال رها می‌شود و ایران، دشمن اصلی خود یعنی اسرائیل را در همان نقطه مهار می‌کند.
 مسئله فقط جنوب لبنان نیست، مسئله نظم آینده منطقه است. آمریکا می‌خواهد نظم منطقه را بر محور اسرائیل بچیند، ایران می‌خواهد نظمی بر پایه مقاومت، استقلال ملت‌ها و وحدت ساحات شکل بگیرد.
 پس ورود ایران به لبنان، دخالت در کار یک دولت نیست؛ ورود به میدانی است که امنیت لبنان، حزب‌الله، ایران و کل منطقه به هم گره خورده است.