شخصیت رهبر سوم انقلاب در این دو پیام

محسن مهدیان؛ مدیرمسئول

شما را نمی‌دانم، اما من از پیام نوروزی و پیام نخست، یک روح مشترک از شخصیت رهبر سوم انقلاب حس می‌کنم؛ روحی که می‌تواند به‌عنوان فرامتن بر این پیام‌ها سایه بیندازد و فهم ما از محتوا را  دقیق‌تر کند.
درباره محتوای پیام نوروزی رهبر انقلاب، سخن بسیار است که بماند برای وقتش؛ اما چند ویژگی مشترک در این دو پیام وجود دارد که به‌روشنی نشانه‌هایی از شخصیت رهبر سوم انقلاب است و چه‌بسا لازم است بیانات ایشان را از این منظر مورد توجه قرار دهیم.
شخصیتی که روح حاکم بر این دو پیام است، چند شاخص کلیدی دارد:

اولا، شخصیتی عمیقا امام‌زمانی؛ هر دو پیام مشحون از گفت‌وگوی آقاسید مجتبی با حضرت ولی‌عصر(عج) است.

دوم، بسیار مستحکم و انقلابی؛ صریح، روشن و قاطع. بیانی که حقیقتا چشم‌نواز است.

سوم، بی‌اندازه صمیمانه و مردمی؛ حسی خوشایند که از خواندن پیام‌ها به انسان منتقل می‌شود. گویی فارغ از نسبت ولی و مردم، سال‌هاست آقاسید خامنه‌ای را می‌شناسیم و با او مانوس بوده‌ایم؛ به‌ویژه آنجا که از هیات متفاوت در تاکسی برای تعامل با مردم سخن گفتند.

چهارم، امامِ همه؛ در عین صمیمیت و استحکام در دفاع از انقلاب، روح حاکم بر پیام‌ها، «امامِ همه بودن» است؛ امام معترضان، امام منتقدان، امامی که سخن همه را می‌شنود.

و پنجم، امید؛ امیدی عمیق، زنده و حال‌خوب‌کن؛ همانند امام شهیدمان. به‌ویژه در پیام نوروزی که از طرح اصلاح اقتصادی سخن گفتند.

همین دو پیام باعث شده است کمتر احساس داغ‌دیدگی و مصیبت کنیم. این دو جلوه، دل ما را به نوری از امید، از جنس کلمات پربرکت امام شهیدمان، روشن کرد. الحمدلله.